Rijles

Met 120 kilometer per uur en een stevige hiphopbeat van Dizzee Rascal op de cd-speler scheur ik over de snelweg in mijn allereerste eigen auto. Wanneer ik met een soepele beweging een trage weggebruiker inhaal, gaan mijn gedachten uit naar de moeite die ik me heb getroost om dit heerlijke gevoel te mogen ervaren. Ik wist dat het moeilijk zou worden mijn rijbewijs te halen. In al die jaren dat ik bij anderen in de auto zat, vond ik mijn boek vele malen belangrijker dan meekijken en het oppikken van de verkeersregels. En ja, ook mijn gehoor speelde mee. Het geluid van een brullende motor zorgt ervoor dat een conversatie in de auto voor mij niet bepaald tot de mogelijkheden behoort.

Ik besloot het er gewoon op te wagen en boekte bij een grote organisatie een flink aantal lessen en een vrouwelijke instructeur die ik in de auto beter hoopte te verstaan dan een mannelijke tegenhanger. Samen zouden we het avontuur aangaan.

En een avontuur werd het. Waar we tijdens de pauzes ietwat moeizame, doch zeer gezellige gesprekken hadden, deed de communicatie tijdens het autorijden zelf een beroep op al onze creativiteit. Commentaar van de instructrice op mijn capriolen op de weg had altijd tot gevolg dat ik mijn hoofd moest omdraaien om te kunnen liplezen. Met mijn ogen niet op de weg gericht volgden steevast nog wildere capriolen, bijna-botsingen, flagrante schendingen van de verkeersregels en uiteindelijk de voet van mijn instructrice op haar extra rempedaal. Om dit probleem te omzeilen maakten we gebruik van solo-apparatuur (een microfoon die stemgeluid versterkt) , experimenteerden we met op volle sterkte geschreeuwde commando’s en probeerden we gebaren uit waarvan we de betekenis zelf telkens weer vergaten. Succes bleef helaas uit.

Uiteindelijk bleek er maar één manier te zijn die mij zou klaarstomen voor het rijexamen: na elke fout van mij werd de auto ergens op een verantwoorde plek geparkeerd om de situatie door te nemen. Het heeft ons een vol jaar met 4 uur rijles per week gekost, voordat de klus bij de derde keer afrijden eindelijk geklaard werd. Emotioneel vielen we elkaar in de armen. Ik die eindelijk mijn rijbewijs had, zij die haar moeilijkste leerling ooit succesvol op de plek van bestemming had afgeleverd.

Met deze warme gevoelens in mijn achterhoofd bereik ik de afslag Almere-Haven. Niet veel later rij in mijn eigen straat in en vind ik een parkeerplek tussen twee andere auto’s. Ik manoeuvreer de wagen een stukje vooruit, een tikje naar links, iets achteruit, stukje naar rechts, naar links, vooruit, achteruit… Na 10 minuten is het resultaat redelijk en kan ik uitstappen.

Tja, aan inparkeren zijn we niet echt meer toegekomen. Maar wie kan ons dat kwalijk nemen?

Lees ook Karins vorige column Kaput

naar boven

Visual


Volg ons op:
  • CBF
  • ANBI
  • Vrienden Loterij
Sitemap sluiten
-