Vakantie

Verveeld staar ik naar de resten van de oude middeleeuwse burcht een eindje verderop. Gewoonlijk kan ik uren naar zo’n decor kijken, maar nu niet. Mijn vriend staat al twintig minuten in het Engels te praten met een groepje collega-backpackers. Een logisch gevolg van naar een onontdekt land als Albanië op vakantie gaan, reizigers moeten elkaar dan even besnuffelen. “Waarom ben jij hier, wat is de moeite waard om te zien, waar zijn jullie al geweest”. Maar hoewel mijn tas uitpuilt van Engelse pockets, kan ik een simpele conversatie in een andere taal dan het Nederlands niet volgen. Het is een van de weinig dingen van mijn handicap die ik niet kan verkroppen en dus ben ik chagrijnig.

Terwijl ik een pakje sigaretten uit mijn broekzak vis, zie ik een Albanese man aankomen. Een jaar of zeventig, klein van stuk, getooid met een keurig, doch te ruim zittend zwart pak, gleufhoed en een blitse zonnebril. Als een uit de film weggelopen Blues Brother stapt hij vastberaden op mij af, wijst naar mijn gehoorapparaten en dan naar zijn oren. Het duurt even, maar dan snap ik het: hij is ook doof. Voor ik het weet ben ik met de man in gesprek verwikkeld. Hoewel ik geen gebarentaal ken, en zeker geen Albanese, begrijpen we elkaar wonderwel. Het oude mannetje gebaart dat hij, ondanks zijn eveneens slechte gewoonte om te roken, nog steeds oersterk is, dat hij even verderop woont en jaren in een fabriek heeft gewerkt. Ik op mijn beurt leg uit dat ik uit Nederland kom, met mijn vriend door het hele land reis en vanavond in het hotel om de hoek slaap. Wanneer een mediterrane matrone vanuit de deuropening woest naar mijn gesprekspartner gebaart dat hij binnen moet komen, beëindigen we ons gesprek.

Ik draai mij om en tref mijn vriend en het groepje backpackers aan die naar mij staren.
“Waar ging dat in hemelsnaam over?” “ Kon je hem begrijpen?” “Wat zei hij allemaal”? Ik geef een kort verslag van ons gesprek. Nadat ik de inhoud waarheidsgetrouw heb weergegeven, kan ik het niet laten: “en hij heeft in de Tweede Wereldoorlog in het verzet gezeten en tijdens de communistische dictatuur paspoorten vervalst”. Terwijl de afgunst van hun gezichten druipt draai ik me tevreden om naar het uitzicht. Zo, weten ze ook eens hoe het voelt als je interessante gesprekken moet missen.

Lees ook Karins nieuwste column 'Rijles'

naar boven

Visual

NSGK Giro 552000 Amsterdam

Volg ons op:
  • CBF
  • ANBI
  • Vrienden Loterij
Sitemap sluiten
-