Karin: "Bij een brandalarm moeten ze me even waarschuwen"

Karin Zegwaard (28) is sinds kort werkzaam als junior projectadviseur bij NSGK. Karin is zwaar slechthorend. NSGK sprak met haar over haar nieuwe baan en hoe ze daarin omgaat met haar beperking.

 

Kan je iets vertellen over je handicap?
Ik ben zwaar slechthorend. Waarschijnlijk is mijn gehoorzenuFoto Karin aan haar bureau bij NSGKw op heel jonge leeftijd beschadigd door een kinderziekte. Mijn ouders kwamen er achter toen ik een jaar of drie was. Toen was ik al bijna helemaal doof. Op mijn vijfde kreeg ik mijn eerste gehoorapparaat. Ik moet als baby goed hebben kunnen horen, anders had ik nu nooit zo goed kunnen praten. Mijn gehoorverlies is progressief, dus het is waarschijnlijk dat ik op een gegeven moment helemaal niets meer zal horen.

Hoe ben je bij NSGK terechtgekomen?
Voordat ik bij NSGK begon heb ik ruim 1,5 jaar naar een baan gezocht. Ik kreeg heel sterk het gevoel dat werkgevers niet op me zaten te wachten. Het feit dat ik niet kan telefoneren, of dat men bij een vergadering een microfoon moet gebruiken werd vaak als lastig ervaren. Ik wilde graag bewijzen dat ik heel veel wél kan, maar daar hadden ze geen boodschap aan. Dat viel rauw op mijn dak. Via een uitzendbureau voor mensen met een beperking solliciteerde ik voor een traineefunctie bij NSGK. NSGK wil met deze functie jongeren met een beperking een werkplek bieden om ervaring op te doen. Ik kreeg een proefopdracht mee naar huis en deze had ik zo goed gemaakt dat ze besloten om mijn niet als trainee aan te nemen, maar om mij een ‘echte’ baan aan te bieden, die van junior projectadviseur. Ik merk dat ik hier erg goed op mijn plek ben. Het werk is interessant, ik heb leuke collega’s en er is veel aandacht en begrip voor mijn handicap. En dat is op veel werkvloeren niet vanzelfsprekend.

Wat houdt je functie in?
Er komen bij NSGK veel aanvragen binnen van organisaties die steun vragen om projecten te ontwikkelen voor kinderen met een handicap. Het is mijn taak om deze aanvragen te beoordelen. Maar ik denk ook met aanvragers mee over hoe ze hun aanvraag kunnen verbeteren en ik breng mensen met elkaar in contact. Het is een hele interessante en afwisselende baan.

Hoe beïnvloedt jouw handicap je werk?Karin toont haar gehoorapparaat
Ik ben volledig afhankelijk van liplezen om mensen te begrijpen. Het geluid dat ik nog opvang met mijn gehoorapparaten maakt het alleen makkelijker. 1 op 1 communicatie gaat prima, maar vergaderingen zijn lastig. Mijn collega’s gebruiken een microfoon, waarmee ik in groepen iets beter kan horen. En ik moet er voor zorgen dat ik op een plek ga zitten waar ik iedereen kan zien. Verder communiceer ik enkel via mail, want telefoneren gaat niet. Mijn beperking vereist ook wat van mijn werkplek. Ik moet zorgen dat er geen storende geluiden zijn, zoals een ventilator of een koelkast. En bij een brandalarm moet ik even getipt worden, want die hoor ik dus niet! Maar in deze baan gaat het gelukkig heel goed. Bijna alles staat op schrift en ik merk hier dat mijn collega’s gewend zijn aan het idee dat gehandicapten prima mee kunnen komen. Dat het af en toe inderdaad een beetje rekening houden met is, maar ook niet meer dan dat.

Wat vind je het moeilijkst aan (bijna) doof zijn?
Dat is moeilijk te zeggen. Er zijn veel dingen waar je onbewust mee te maken krijgt. Ik denk toch de inspanning die het me kost om te communiceren en dan met name het voortdurend moeten aanvullen van informatie. Ik hoor alles in kleine fragmenten, die ik moet aanvullen door te liplezen. Klopt dat wat ik nu denk te horen met het onderwerp van het gesprek en hoe past dat in die zin? Dat maakt het erg vermoeiend. Je hersenen moeten echt overuren maken. Daarnaast vind ik het ook jammer dat ik niet kan praten met mensen die een andere taal spreken. Ik ben erg geïnteresseerd in andere culturen, maar dit weerhoudt me ervan om in mijn eentje een verre reis naar bijvoorbeeld Afrika te maken.

Zitten er ook voordelen aan?
Soms is het echt fijn hoor. Als ik iets wil lezen in de trein zet ik mijn gehoorapparaten uit. Dan is het heerlijk stil. Geen last van mensen die naast me in hun telefoon zitten te schreeuwen. En ik slaap heerlijk, heb nooit last van irritante geluiden. Een ander voordeel is dat ik al vroeg geleerd heb om context in te schatten en analytisch te denken. Omdat je nooit alles volledig meekrijgt in gesprekken, moet je zelf dingen gaan invullen. Daarom gaat het leren en lezen van buitenlandse talen mij ook heel gemakkelijk af. Ik ben nu Chinees aan het leren. Het lezen van karakters dat vind ik prachtig. Praten is natuurlijk een ander verhaal, want ik hoor de toonverschillen niet die in het Chinees zo belangrijk zijn.

Heb je wel eens genante situaties meegemaakt vanwege je hoorprobleem?
Tijdens mijn studie geschiedenis aan de UvA heb ik wel eens gehad dat een docent weigerde toen ik hem vroeg een microfoontje te gebruiken. Hij verdacht mij ervan zijn hoorcollege op te willen nemen om deze te verspreiden. Toen ik dreigde naar de studentendecaan te stappen, was hij opeens bereidt te luisteren. Achteraf pure onwetendheid van zijn kant natuurlijk.

Heb je je na zoveel jaren met je handicap kunnen verzoenen?
Het went nooit helemaal, want de wereld is niet voor jou op maat gemaakt. Maar naarmate ik ouder word, ben ik er wel steeds minder verdrietig om. Je leert er mee omgaan.

Wat zijn je idealen voor de toekomst?
Ik ben nu al erg blij met mijn baan. De wetenschap dat mijn werk bijdraagt aan een betere maatschappij en dat ik als ervaringsdeskundige het beleid binnen NSGK mag helpen vormgeven maakt mij erg gelukkig. In de toekomst zou ik graag op een ministerie willen werken om op nationaal niveau mee te denken over onderwerpen als de Wajong en werk en scholing voor gehandicapten.

Fotografie: Susanne Reuling

naar boven

Visual


Volg ons op:
  • CBF
  • ANBI
  • Vrienden Loterij
Sitemap sluiten
-