Menu overslaan

Dit keer gaat Karins Column over...zwemles!

16 maart 2012 - Karin Zegwaard (30) werkt als projectadviseur bij NSGK. Karin is sinds haar geboorte zwaar slechthorend. In Karin's column vertelt ze iedere maand over ludieke en soms confronterende situaties waar zij vanwege haar beperking in terecht komt.

Zwemles
 

Het nadeel van pijnlijke jeugdherinneringen is dat ze te pas en te onpas weer voor het netvlies kunnen verschijnen. Zoals op een druilerige februarimiddag wanneer ik met vriendin S. een kopje koffie drink. “Baantjes trekken in het zwembad is zo heerlijk! Je moet echt eens meegaan!”, roept S. enthousiast. Mijn gedachten dwalen ongewild af naar vroeger. Vroeger, toen ik mij door mijn slechthorendheid soms zo hulpeloos en verward kon voelen. De tijd dat de wereld vaak zo onbegrijpelijk leek dat ik geen andere mogelijkheid zag dan anderen maar gewoon na te doen.

Ik zie mezelf weer staan, op een onchristelijk vroeg tijdstip, bibberend in mijn blauw met wit gestreepte zwempakje aan de rand van het gemeentezwembad. Stuk voor stuk duiken mijn leeftijdsgenootjes het water in. Afgesneden van elke communicatie -gehoorapparaten en water gaan immers niet samen - heb ik geen idee wat de bedoeling is. Aandachtig bestudeer ik het meisje in de rij voor mij, de enige die ik goed kan zien. De armen vooruitgestrekt, de handen bij elkaar en dan afzetten met het hoofd naar voren.

Ons groepje kinderen hergroepeert zich voor een volgende ronde. Blijkbaar is de opdracht veranderd, want het jongetje dat nu voor mij staat drukt zijn armen en handen tegen zijn borst en springt het water in. Keurig doe ik hem na, op zoek naar goedkeuring van de badmeester. Weer uit het water worden het jongetje en ik door een assistent uit de rij geplukt. Ik heb geen idee waarom en het heeft geen zin het te vragen omdat ik het antwoord toch niet zal horen. Steeds weer opnieuw herhaal ik de beweging, armen tegen de borst en springen maar.

Achter het grote raam dat de kantine van het zwembad scheidt, zie ik mijn moeder heftig naar me gebaren. De volwassenen worden steeds ongeduldiger en ik raak steeds meer in paniek. Wat wordt er van me verwacht? Dan pakt de assistent ruw mijn armen vast, strekt ze vooruit, brengt de handen bij elkaar en laat me het zwembad induiken. Wanneer ik mijn hoofd weer boven het water steek valt mijn blik op de grote poster van Donald Duck met een grote bos rozen die hoog op de muur hangt. Me nog totaal niet bewust van de ironie pieker ik, zoals altijd tijdens zwemles, over die rare zin die onder de poster geschreven staat: het leven gaat niet altijd over rozen….

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.