Menu overslaan
NSGK zet zich in voor kinderen en jongeren met een handicap. Een van hen is Roos (23), die op haar 19e gehandicapt raakte. Zij werd in de Mis(s)-verkiezing 2006 verkozen tot de leukste gehandicapte meid van Nederland. NSGK sprak met haar.
Roos

Wat voor handicap heb jij?

Een soort spasme in mijn nek: Torticollis Spasmodica. De spieren in mijn nek trekken continu mijn hoofd naar achteren en waardoor ik geen lucht meer krijg. Dat begon twee jaar geleden, van de ene op de andere dag. De eerste vijf maanden kon ik alleen maar liggen. Toen zijn met botoxinjecties de spastische spieren tijdelijk verlamd en heb ik geleerd om met mijn andere spieren de nek te corrigeren. Daardoor kan ik nu wat langer op zijn. Over de oorzaak is nog weinig bekend; mogelijk is het iets erfelijks.

Wat moet jij door je handicap anders doen dan anderen?

Ik moet veel rusten. Bijna de helft van de dag lig ik op bed, en als ik wegga, ga ik meestal in mijn ligrolstoel. Ik kan niet zelf fietsen of autorijden, dat is nog het vervelendst: ik kan mezelf niet verplaatsen en ben altijd afhankelijk van anderen. Overigens kan ik een heleboel dingen nog wel, bijvoorbeeld springen - het is alleen niet verstandig omdat ik daarna weer veel langer moet liggen. Maar doordat het zou kunnen, heb ik minder het gevoel dat ik beperkt ben en kan ik het makkelijker accepteren.

Wat lijkt je leuk om te doen, maar kan niet vanwege je handicap?

Ik ging altijd graag naar het theater, maar nu is dat lastig omdat mijn ligrolstoel zoveel ruimte inneemt. Soms moet ik voor vier plaatsen betalen, waardoor het natuurlijk veel te duur wordt. Ook zou ik graag bij mijn vriend achterop de motor willen zitten, maar dat kan echt niet meer. Of op een mooie dag op mijn brommertje springen en ergens naartoe rijden, zoals ik vroeger deed. Maar ik heb ermee leren omgaan en dan is een beperking maar een detail van wie je bent. Mensen denken vaak dat je hele leven draait om je handicap, maar je bent zoveel meer dan dat.

Vind je dat anderen goed met je handicap omgaan?

Heel goed. Ik was bang dat mensen zouden denken dat ik ook verstandelijk niet in orde was, of dat ze alleen zouden staren en niets zeggen, maar dat viel mee. Mensen spreken me aan, vragen of ze kunnen helpen, maken grapjes. Het valt me wel op dat mensen vinden dat ze aan je mogen zitten: ze geven me schouderklopjes, een kneepje in m’n wang of een aai over m’n bol. Kennelijk roept mijn beperking een soort verzorgend gevoel in ze op. Een enkele keer gebeurt het dat ze over mijn hoofd m’n vriendinnen aanspreken, zo van ‘wat ontzettend leuk dat jullie haar mee uit nemen’. Waarschijnlijk bedoelen ze het goed, maar weten ze niet hoe ze ermee om moeten gaan.

Heeft het ook wel eens voordelen, een handicap?

Ja, anderen zijn vaak behulpzamer en doen meer hun best voor je. Je leert door een handicap ook relativeren: ik besef nu extra goed hoe belangrijk de mensen om me heen zijn, en hoe onbelangrijk sommige andere dingen zijn die mensen in het leven nastreven, zoals prestaties en spullen. En ik heb natuurlijk geen moeë voeten na een middag winkelen.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.