Menu overslaan

Op jonge leeftijd bleek dat Pien een cyste in haar hersenen had. Daardoor is ze licht spastisch en gaat alles bij haar wat langzamer. In 2009 werd zij onze allereerste kinderambassadeur. Vol verve vertegenwoordigde ze NSGK een jaar lang bij allerlei evenementen. Hoe vond ze het destijds als 13-jarige om kinderambassadeur te worden? En hoe is het nu, zes jaar later, met Pien? Een openhartig gesprek over dromen die waarschijnlijk nooit uit zullen komen en een taboe dat hoognodig doorbroken moet worden. ‘Mensen dachten dat ik hetero was, maar jongens deden mij toen ook al niks.’

INTERVIEW met Pien (13) in 2009

Waarom wilde je graag kinderambassadeur worden van NSGK?

‘Ik deed mee met de Cappies Awards 2009. Dat is een talentenjacht voor kinderen met een beperking. Ik wilde Nederland laten zien dat kinderen met een handicap best veel kunnen en eigenlijk hetzelfde zijn als gewone kinderen, alleen net even iets anders. Toen ik gewonnen had, werd ik automatisch ambassadeur van NSGK. En dat vind ik heel leuk omdat ik het heel belangrijk vind om kinderen te helpen die het niet gemakkelijk hebben.’

Hoe reageert je omgeving erop dat je nu kinderambassadeur bent?

‘Iedereen is heel enthousiast. Vooral de directeur van mijn school is apetrots. Hij had de volgende dag voor de hele school taart geregeld om het te vieren.’

Vroeger schaamde ik me ervoor. Mensen dachten dat ik hetero was, maar jongens deden mij toen ook al niks.

Wat hoop je te bereiken als kinderambassadeur?

‘Dat gehandicapte kinderen nog meer kansen krijgen om mee te doen en ook een gelukkig leven hebben. Dat ze kunnen sporten en op vakantie gaan en dat ze kunnen spelen en lol maken. Ik hoop ook dat gewone kinderen en gehandicapte kinderen meer met elkaar gaan spelen. En dat ze ons niet pesten en uitlachen. Dat heb ik namelijk zelf weleens meegemaakt.’

Wat vond je tot nu toe de leukste of belangrijkste ervaring als kinderambassadeur?

‘Mijn bezoek aan de Poolster, een gewone basisschool. Ik kreeg een rondleiding door twee kinderen uit groep 8 en daarna mocht ik samen met de directeur van NSGK, Ingrid, een presentatie geven over hoe het is om gehandicapt te zijn. De kinderen van de Poolster stelden veel vragen.’

Wat ga je de komende tijd nog doen als kinderambassadeur van NSGK?

‘Ik doe in maart mee aan een tv-programma van de AVRO en ik mag binnenkort een cheque uitreiken aan een organisatie die dromen van gehandicapte kinderen laat uitkomen. En ik ga op school geld inzamelen om computers te kopen voor een arme school in Marokko. Daar hebben kinderen helemaal niks. En omdat ik zo van zingen houd, ga ik heel misschien ook een single opnemen voor het 60-jarige jubileum van NSGK. Dat zou ik heel leuk vinden want ik wil later graag zangeres worden.’

INTERVIEW met Pien (18) in 2015

Het is alweer zes jaar geleden dat je kinderambassadeur was. Hoe kijk je terug op dat jaar?

‘Het was superleuk! Ik houd ervan om mensen blij te maken, en daar kreeg ik als kinderambassadeur volop de kans voor. Met de NSGK speeltuinbende heb ik speeltuinen getest en ik mocht de Shamajo-kermis openen. Die dag ging ik met allerlei kinderen in attracties. Zo vrolijk! Ik vind het gewoon leuk om mensen te helpen. Daarom heb ik ook Pien Helpt opgericht.’

Pien helpt? Wat is dat?

‘Met Pien helpt zorgen we dat wensen van kinderen en jongeren met een handicap uitkomen. Er was bijvoorbeeld een jongen die heel graag DJ wilde worden. We hebben ervoor gezorgd dat hij een workshop kon volgen en daarna in een echte discotheek een avondje mocht draaien. Zo hebben we al veel meer wensen vervuld. Op het moment ligt Pien helpt even stil. Ik ben te druk met mijn opleiding.’

Wat doe je?

‘Een MBO-opleiding voor arbeidsgekwalificeerd assistent. Als ik klaar ben, wil ik een vervolgopleiding gaan doen. Ik vind het onwijs leuk om dingen te leren. Later wil ik in elk geval een sociaal beroep. Ik houd van mensen. Onderwijsassistent lijkt me heel leuk.’

Vroeger droomde je ervan om zangeres te worden…

‘Ja, maar je zegt het zelf al: dat is een droom. Ik vind het niet realistisch om te denken dat zoiets ook echt gaat lukken. Wie kan er nu van zijn hobby z’n beroep maken? Dat is voor bijna niemand weggelegd. Toch heb ik het niet helemaal opgegeven hoor. Ik zing nog steeds iedere dag. Wie weet doe ik ooit nog mee aan de Voice of Holland.’

Via de tamtam hoorde ik ook dat je een vriendje hebt gehad…

‘Vriendinnetje. Ik ben lesbisch.’

Vind je het vervelend om erover te praten?

‘Nee, helemaal niet! Integendeel. Ik vind het juist goed. Zo help ik het taboe rondom lesbisch zijn te doorbreken. Vroeger schaamde ik me ervoor. Mensen dachten dat ik hetero was, maar jongens deden mij toen ook al niks. Ik durfde het alleen niet te vertellen. Nu heb ik er totaal geen moeite meer mee. Als mensen moeilijk doen omdat ik met een vriendin knuffel dan kunnen ze van mij een dikke vinger krijgen.’

Hoe is nu het met je vriendin?

‘Helaas, dat is uit. Ik ben weer volledig vrijgezel en sta open voor een ander leuk meisje!’

Pien

Lees ook:

  • Verhaal 33

    Een bijzondere missie

    In onze 65-jarige geschiedenis is sport vaak gebruikt als middel om geld in te zamelen voor NSGK. Achter deze initiatieven schuilt meestal een bijzonder verhaal. Zoals het verhaal van Patrick Schelvis (42).

  • Verhaal 51

    Start Collecteweek

    Van 16 t/m 21 november collecteren 12.000 vrijwilligers voor het werk van NSGK. Maar waar gaan al die gedoneerde euro's nou precies naartoe? BN'er Bert van Leeuwen vertelt het in dit leuke filmpje.

  • Verhaal 32

    Beleef en bewonder...BOR

    Bor zit in de laatste weken – misschien maanden – van zijn leven. Vorig jaar zette hij zijn euthanasieverklaring online. 'Nog een jaar', kondigde hij aan, 'dan stop ik met ademen'. Maar van doodgaan is het tot nu toe niet gekomen.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.