Menu overslaan

Bij kinderopvang de Boshoeve in Nieuw Vennep zijn alle kinderen welkom. Alle kinderen? Ja! Alle kinderen. Ziek, gezond, met en zonder handicap; voor iedereen is plek. Daarmee is de droom van Eva Toele (40) uitgekomen. ‘In mijn omgeving vinden mensen het soms heel bijzonder dat ik opvang bied aan kinderen met en zonder beperking. Voor mij is het juist heel gewoon. Van huis uit weet ik niet beter. Opgroeien doe je samen. Daar wordt iedereen beter van.’

Hoe kwam je op het idee om de Boshoeve te beginnen?

‘Ik heb 15 jaar gewerkt als pedagoge in een ziekenhuis. Daar raakte ik diep onder de indruk van het enorme doorzettingsvermogen van ernstig zieke kinderen om beter te worden. Hun drijfveer was eigenlijk altijd: er weer bij willen horen. Maar eenmaal thuis viel dat vaak vies tegen. Voor hen was er geen plek meer in de gewone samenleving. Ze moesten naar speciale scholen of aangepaste kinderdagverblijven. Bij veel kinderen zag ik hierover een groot verdriet. Hadden ze zó hun best gedaan, mochten ze nog niet meedoen. Niet alleen de kinderen zelf waren diep teleurgesteld; veel ouders waren ook gefrustreerd. Het was wel hun kind dat werd afgewezen. Eerlijk gezegd begreep ik totaal niet wat nu eigenlijk het probleem was. Waarom konden deze kinderen niet gewoon meedoen? Ik denk niet in beperkingen. Van huis uit ben ik juist gewend om te denken in mogelijkheden.’

Vertel eens?

‘Ik kom uit een gezin met vijf kinderen en drie pleegkinderen. Een van hen had een verstandelijke beperking en de ander het syndroom van West. We woonden met z’n allen in een klein gezinswoninkje zonder traplift. Geen probleem. Samen met mijn pleegbroer ging ik gewoon op mijn billen de trap af naar beneden. Ik herinner me nog dat hij soms een epileptische aanval kreeg. Mijn vriendinnetjes schrokken daarvan, maar ik was er helemaal aan gewend. Leg ‘m maar even op z’n zij, dan is het zo weer over, zei ik dan. Hij was gewoon Berend. Mijn broer. Ik wist niet beter. Dat hoefde ook niet, want het was altijd heel gezellig bij ons thuis. Iedereen deed gewoon mee. Denken in mogelijkheden, dat is wat onze moeder ons meegaf. Later in het ziekenhuis werkte ik ook zo. Al kon een kind maar drie vingers bewegen, dan déden we daar wat mee. Altijd kijken wat wél kan! Dat levert zoveel moois op! ’

Dagopvang Boshoeve in Nieuw Vennep

Waarom ben je dan gestopt in dat ziekenhuis?

‘Ik werd zelf moeder van drie kinderen. En in een ziekenhuis zie je natuurlijk ook veel ernstig zieke kindjes. Je maakt mee dat ze overlijden en ziet de onbeschrijflijke pijn van ouders. Sommige mensen kunnen misschien de knop omzetten als ze klaar zijn met werken. Ik niet. Het ging me teveel aan het hart; ik kon al dat verdriet niet meer los zien van mijn eigen kinderen. Iemand zei: waarom begin je geen kinderdagverblijf? Echt iets voor jou. Een goed idee, vond ik. Maar dan wel eentje waar álle kinderen welkom zijn. Met en zonder beperking, ziek en gezond. In mijn omgeving vonden veel mensen dat heel bijzonder. Ik niet. Voor mij was het juist heel gewoon.’

Jij ging dus in het groot doen wat jouw moeder in het klein had gedaan…

‘Hee, zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Maar dat is wel zo. Helaas overleed mijn moeder twee dagen nadat de eerste paal in de grond was geslagen. Ze heeft de opening van de Boshoeve niet meer meegemaakt. Na haar overlijden bleek dat ze een grote container vol spullen bij elkaar had gespaard voor mijn kinderdagverblijf. Speelgoed, huisraad – allemaal heel bruikbare spullen. Hoewel ze er zelf niet meer is, leeft haar liefde wel voort in mijn broers en zussen. Ze hebben me allemaal geweldig geholpen met de Boshoeve.’

Even terug naar het begin. Hoe doe je zoiets, een kinderdagverblijf starten?

‘Ik zag precies voor me hoe ik het wilde hebben. Vrolijk, licht, omringd door natuur en vooral: ruim. Inclusie betekent namelijk niet dat alle kinderen hetzelfde doen. Er moet voldoende ruimte zijn om zowel apart als samen dingen te doen. In 2007 ben ik begonnen met schrijven en tekenen. Ik heb mijn visie, mijn droom eigenlijk, van a tot z op papier gezet. Vervolgens kwamen er allerlei mensen op mijn pad die hielpen die droom te verwezenlijken. Een architect die zelf een zoon met Duchenne heeft en in mijn plannen geloofde. Een projectontwikkelaar, een aannemer. Toeval? Ach, ik zeg altijd maar: het toeval valt je toe.’

Zo’n prachtig plan kost wel handenvol geld…

‘Ja. Maar ook wat dat betreft kwam ik de juiste mensen tegen. In 2012 ontmoette ik Michiel van Rennes. Onder de naam Bzzzonder heeft hij een aantal kinderdagverblijven voor kinderen met en zonder beperking. We besloten de Boshoeve onder te brengen bij Bzzzonder. Een enorme stap in de goede richting, maar daarmee was de financiering nog niet rond. Dus heb ik NSGK benaderd. Zij delen in alle opzichten mijn visie. Kinderen met en zonder beperking moeten samen opgroeien! Bij NSGK waren ze dus heel enthousiast over mijn plannen en besloten voor een ton garant te staan. Dat was echt fantastisch! Uiteindelijk was de bank tevreden. De bouw kon beginnen. Eind 2012 opende de Boshoeve haar poorten.’

Zat het meteen vol?

‘Nee, we begonnen met twee kleine groepen. Maar dat heeft niet lang geduurd. Op dit moment bieden we plek aan zeker 200 kinderen waarvan 40 met een beperking. We hebben hier kinderen met een verstandelijke beperking, meervoudige gehandicapte kinderen, kinderen met een stofwisselingsziekte, kinderen met Duchenne. Echt ieder kind is welkom.’

Boshoeve

Soms zijn ouders van gezonde kinderen bang dat hun kind aandacht tekort komt tussen kinderen waar iets mee is…

‘Ik zou zeggen: dan moeten ze hier maar eens een kijkje komen nemen. Nogmaals: inclusie betekent niet dat je alle kinderen op één grote hoop gooit en ze het zelf laat uitzoeken. De zorg en begeleiding om het kind heen moeten perfect geregeld zijn. Dat doen we bij de Boshoeve met een multidisciplinair team van onder meer verpleegkundigen, fysiotherapeuten, een ontwikkelingspsycholoog, een gebarentaal deskundige, SPH’ers en pedagogen.’

Zijn er ook dingen die je tegengevallen zijn?

‘Nee. Helemaal niks. Ik loop iedere dag mijn droom binnen. Het is zelfs mooier dan ik had gedacht. Ik had bijvoorbeeld niet verwacht dat kinderen onderling zoveel bij elkaar kunnen bereiken. Neem nu Jelle. Vier jaar oud, hypermobiel. Jelle weigerde te gaan lopen met zijn rollator. Wat de fysiotherapeut ook deed; hij bleef het eng vinden en verzette geen stap. Totdat de andere kinderen op een dag Jelles rollator in de smiezen kregen. Zij vonden dat ding wél cool en gingen ermee aan de haal. Nou, Jelle mag dan een angstig kereltje zijn, hij is óók een eigenwijze peuter. Dus hij wilde zijn rollator terug. Even later zou hij weleens even laten zien hoe hij daarmee kon….lopen. Dus nu loopt Jelle. In de groepsflow doen kinderen dingen die je als volwassen nooit voor elkaar krijgt. Kinderen zijn elkaars beste therapeut.’


www.kinderdagverblijfdeboshoeve.nl

Tekst: Annet Reusink

Beter samen

Lees ook:

  • Verhaal 51

    Start Collecteweek

    Van 16 t/m 21 november collecteren 12.000 vrijwilligers voor het werk van NSGK. Maar waar gaan al die gedoneerde euro's nou precies naartoe? BN'er Bert van Leeuwen vertelt het in dit leuke filmpje.

  • Verhaal 8

    Knapperds van de Dag

    Ons rubriekje op Facebook is populairder dan ooit. De likes en leuke reacties vliegen ons nog steeds om de oren. Toch is niet iedereen onverdeeld enthousiast.

  • Verhaal 50

    Zonnetje in huis

    Dit is JIP! Hij is dit jaar verkozen tot het gezicht van onze collecte. "Wij zijn dolgelukkig met onze lieve zoon, maar laat ik eerlijk zijn, in het begin heb ik het best moeilijk gehad", aldus zijn moeder. Lees haar aangrijpende verhaal.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.