Menu overslaan

In onze 65-jarige geschiedenis is sport heel vaak gebruikt als middel om geld in te zamelen voor NSGK. Achter deze initiatieven schuilt meestal een bijzonder verhaal. Zoals het verhaal van Patrick Schelvis (42). Op 11 september organiseert hij een sponsoractie over een van de hoogste bergen van Italië. ‘Ik wil vol in het leven staan. Ook als het moeilijk is. Niet bij de pakken neer gaan zitten – dat is wat wij onze kinderen willen meegeven.'

Jij bent vader van de 8-jarige tweeling Bente en Elin. De meisjes zijn te vroeg geboren. Na verloop van tijd bleek dat Elin een hersenbeschadiging heeft. In een interview omschreven jullie die eerste tijd als loodzwaar…

‘Ja. Het is vooral de acceptatie dat je een totaal ander leven krijgt dan je uitgestippeld had. Ik werk in de olie- en gasindustrie. Het plan was om na de geboorte van de meisjes naar Brunei te verhuizen. Dat ging allemaal niet door. We waren genoodzaakt in Nederland te blijven en kwamen terecht in de wereld van zorg en hulpmiddelen.’

Was meteen bij de geboorte duidelijk dat Elin een hersenbeschadiging heeft?

‘Nee, zeker niet. Eerst ontdekten we dat ze doof is. Daarna werd stukje bij beetje duidelijk dat er veel meer hand de hand was. In ons geval was dat heel zichtbaar; we hadden twee identieke meisjes. Waar de een zich op allerlei fronten ontwikkelde, bleef de ander achter.’

We hadden twee identieke meisjes. waar de een zich op allerlei fronten ontwikkelde, bleef de ander achter.

Wat kan Elin niet?

‘Je kan beter vragen wat ze wel kan. Ze kan heerlijk lachen! En tegenwoordig ook een heel klein beetje praten. Lopen en zitten lukt niet en tot voor kort ging slapen ook niet. Iedere nacht wordt Elin om de paar uur wakker omdat ze wil drinken of gedraaid wil worden. Soms moet ze dan ook erg huilen. We weten nog steeds niet precies wat dan met haar aan de hand is. Heeft ze pijn? Ze kan het niet vertellen – het enige wat ze op zo’n moment kan, is huilen en schreeuwen. Ze is goed bij haar verstand. Maar duidelijk maken wat er is, dat is voor haar heel lastig.’

Vreselijk naar voor Elin, maar ook voor jullie…

‘Ja, dat was misschien nog wel het allerzwaarste: het slaapgebrek. De afgelopen acht jaar hebben we nooit meer dan 4 à 5 uur achter elkaar geslapen. Sinds drie maanden heeft Elin medicijnen. Het gaat -ongelooflijk maar waar- ietsje beter. Soms slaapt ze zelfs de hele nacht door. Dat is ook raar hoor! We gaan telkens kijken of het nog wel goed gaat met haar.’

Heb je weleens gedacht: waarom nou wij?

‘Nee. Soms vond ik het wel lastig om ouders van gezonde kinderen te horen klagen. Ik herinner me nog dat een vader eens tegen me zei: “Man, ik zal toch zo blij zijn als we eindelijk van die luiertas verlost zijn. Dat gesjouw!” Ongelooflijk dat zo’n man het in z’n hoofd haalt om zoiets tegen mij te zeggen. Wij zullen de rest van ons leven blijven rondsjouwen met een luiertas. Maar goed. Verbitterd ben ik gelukkig nooit geweest en vechtlust heeft altijd al in me gezeten. Ik houd ervan om de grenzen op te zoeken en leg de lat altijd heel hoog. In werk, privé en ook in sport. Vandaar die fietstocht. ’

Met een heel bijzondere missie…

‘Zeker. Het verhaal begon in 2013. Dat jaar brachten we Elin voor het eerst een nachtje naar het logeerhuis. Met pijn in ons hart; voor je gevoel laat je je kind toch achter bij vreemden. Maar we hadden geen keuze. Mijn vrouw Marie-Jose en ik zaten er eerlijk gezegd volledig doorheen. We hadden al vijf jaar geen nacht meer doorgeslapen. Gelukkig bleek Elin een fantastisch weekend te hebben gehad. De mensen in het logeerhuis hadden voor haar gezorgd alsof ze hun eigen kind was. Helaas duurde de pret maar kort. Na die ene nacht kregen we meteen een brief: het logeerhuis ging sluiten. Bezuinigingen. Gelukkig besloten twee zorgmanagers een doorstart te maken, maar er was wel geld nodig om dat op een verantwoorde manier te doen. Toevallig was ik al van plan om in 2014 met een paar vrienden per fiets de Mont de Ventoux te beklimmen. We besloten daar een sponsortocht van te maken voor het logeerhuis. Dat was een enorm succes: we haalden 30.000 euro op! Met dat geld kon het logeerhuis nieuwe bedden en beter sanitair aanschaffen.’

En nu gaan jullie dit jaar weer zo’n tocht maken…

‘Na afloop van de rit vorig jaar zeiden de deelnemers meteen: op naar de volgende sponsortocht! Heel bijzonder. Ik ben de enige met een persoonlijke betrokkenheid. De rest doet het puur uit liefde voor Elin en ons als gezin. Fantastisch.’

Gaat de opbrengst opnieuw naar het logeerhuis?

‘Ja, maar dit jaar verloopt de organisatie via NSGK. Hierdoor kunnen we het wat grootser aanpakken. NSGK heeft een sponsorpagina voor ons gemaakt en zorgt voor de publiciteit. Dat heeft z’n vruchten afgeworpen: op 1 september zitten we bij Koffietijd! In de toekomst willen we samen met NSGK het concept verder uitbreiden. De bedoeling is dat logeerhuizen zelf een team bij elkaar sprokkelen en dan met hulp van NSGK samen een grote sponsortocht gaan organiseren.

Waar gaat de tocht dit jaar naartoe?

‘Op 11 september gaan we met 21 wielrenners de Stelvio beklimmen. Dat is een van de hoogste bergen in Italië: 2758 meter. Het is een rit van 20 km met 48 haarspeltbochten. Elin gaat ook mee!’

Pardon?!

‘Waarom niet? Ik heb haar een foto van Stelvio laten zien en gevraagd: “Wil jij met papa die berg op fietsen?” Stralend antwoordde ze: “hooooog!” Nou, dan weet ik genoeg. Als ze iets niet wil, dan reageert ze heus wel anders. Dus gaat ze mee, op de fiets die Marie-Jose en Elin in Rennen voor twee gebruikten. Voor mij is dat misschien nog wel het mooiste: dat Elin er dit jaar bij is. Kinderen zoals zij horen niet langs de zijlijn te staan; ze moeten gewoon zoveel mogelijk meedoen. Waarom ik dat zo belangrijk vind? Kijk maar eens naar dat stralende koppie van haar. Dan zie je waarom.’

Me dunkt dat er genoeg op jullie bord ligt. Toch doet je vrouw mee aan Rennen voor twee en organiseer jij sponsortochten. Wat drijft jullie?

‘Tja. Dat vraag ik me eigenlijk nooit zo af. Ik denk niet: wat levert het me op als ik dit doe?
Het is meer dat we gewoon vol in het leven willen staan. Oók als het moeilijk is. Niet bij de pakken neer gaan zitten – dát is wat wij onze kinderen willen meegeven. ‘

Tekst: Annet Reusink

Sponsor mee!

Website bottom

Lees ook:

  • Verhaal 4

    Downistie

    Goed idee of absoluut ‘not done’? Zelden leverde een soap zoveel discussie op als Downistie.

  • Verhaal 50

    Zonnetje in huis

    Dit is JIP! Hij is dit jaar verkozen tot het gezicht van onze collecte. "Wij zijn dolgelukkig met onze lieve zoon, maar laat ik eerlijk zijn, in het begin heb ik het best moeilijk gehad", aldus zijn moeder. Lees haar aangrijpende verhaal.

  • Verhaal 32

    Beleef en bewonder...BOR

    Bor zit in de laatste weken – misschien maanden – van zijn leven. Vorig jaar zette hij zijn euthanasieverklaring online. 'Nog een jaar', kondigde hij aan, 'dan stop ik met ademen'. Maar van doodgaan is het tot nu toe niet gekomen.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.