Menu overslaan

Dit is Jip. Word je ook zo vrolijk als je naar hem kijkt? Wij wel! Daarom hebben we Jip gekozen als het gezicht van de NSGK collecte, die dit jaar plaatsvindt van 16 t/m 21november. Je zult zijn stralende koppie dus nog veel zien de komende week. Jips moeder Annelies (37) begrijpt heel goed waarom NSGK juist haar zoon heeft uitgekozen. ‘Jip is een jongetje dat iedereen raakt. We zijn ongelooflijk trots op hem. Maar laat ik eerlijk zijn: vlak na zijn geboorte heb ik het best even moeilijk gehad.’

Jip is vijf jaar. Hij woont samen met zijn ouders en zijn zusjes Puck (10) en Bibi (8) in Alphen aan den Rijn. Dat Jip het syndroom van Down heeft, zag destijds niemand aankomen. Tijdens de zwangerschap was op de 20-wekenecho niets bijzonders te zien. Annelies en haar man Ernst-Jan zagen geen enkele reden om hun ongeboren baby verder te laten testen. ‘Ik was 32 jaar, had twee gezonde kinderen en Down zit niet in de familie’, vertelt Annelies. ‘Daarbij: we hebben een christelijke achtergrond. Voor ons betekent dat dat ieder kindje sowieso welkom is.’

Verliep de zwangerschap van Jip net als bij de andere twee?

‘In het begin wel, maar later kreeg ik steeds sterker het gevoel dat er iets niet klopte. Mijn buik was zo klein. Dat vond ik, zeker bij een derde, toch wel frappant. De verloskundige stuurde me door voor verder onderzoek, maar er was niks aan de hand. Het hartje was prima in orde. Na 38 werken werd Jip thuis geboren.’

Zag je meteen dat hij het syndroom van Down heeft?

‘Nee, absoluut niet. De bevalling was een hele hectische bedoening. Jip werd geboren met de navelstreng om zijn nekje. Het kwartje viel pas toen de verloskundige na een poosje heel voorzichtig vroeg: “Eh… hebben jullie de baby laten testen? Hij zou weleens het syndroom van Down kunnen hebben.”’

Het kwartje viel pas toen de verloskundige na een poosje heel voorzichtig vroeg: Eh... hebben jullie de baby laten testen?

Schrok je?

‘Ja. Heel erg. Mijn eerste gedachte was: dan heb ik nu dus een gehandicapt kind. Ik had geen idee wat ik me daarbij voor moest stellen. Mijn enige referentiekader was de Jostiband. Die komen bij ons uit de buurt, dus ik zag ze weleens. Dat was mijn beeld bij Down. Maar verder? Ik had geen idee.’

Wat herinner je je van die eerste dagen?

‘Ik leefde in een soort roes en liet geen traan. Totdat op een avond iedereen vertrokken was. Jip lag naast me in zijn bedje en deed zijn oogjes open. Ik keek naar hem en kon alleen maar denken: hij komt uit mij, maar ik herken hem helemaal niet. Hij lijkt niet op mij. Hij lijkt op andere mensen met Down. Op dat moment brak ik. Ik kon niet meer ophouden met huilen.’

Hoe was je kraamtijd?

‘De emoties wisselden elkaar in een hoog tempo af. Soms dacht ik: we gaan dit als gezin gewoon samen doen! Maar op andere momenten realiseerde ik me ineens: mijn zoon zal nooit kinderen krijgen. Hij gaat nooit autorijden. Achteraf denk ik: ik zat in een soort rouwproces. Je hebt toch een bepaald beeld van je leven. Als je een kind met een handicap krijgt, moet je dat beeld bijstellen. We zijn een ondernemend gezin. Wat zou daarvan overblijven? Ik besefte dat met Jip alles anders zou zijn. Nu denk ik: anders, niet slechter. Maar dat wist ik toen nog niet.’

Was je ook boos?

‘Oh zeker! Wij zijn christenen. We geloven dat God bepaalt wat er op ons pad komt en met alles een bedoeling heeft. Stiekem had ik het daar soms behoorlijk moeilijk mee. Ik kon het slecht hebben als mensen zeiden: “Wat mooi dat Jip in jullie gezin geboren is. Het heeft zo moeten zijn!” Dan dacht ik: lekker dan. Heb jij even gemakkelijk praten. Jij hoeft het niet te doen! Die periode van opstandigheid heeft zo’n twee weken geduurd. Daarna overwon de liefde voor Jip.’

Kon je toen wel van hem genieten?

‘Ja, maar dat wil niet zeggen dat het altijd gemakkelijker was. De eerste jaren was Jip heel vaak ziek en hij ging pas met 3 ½ jaar lopen. We hadden veel zorgen, maar tegelijkertijd hielden we met de dag meer van hem. Hij is zo’n onwijs schattig kereltje. Zo charismatisch en open.’

Wat heeft de komst van Jip in jullie gezin veranderd?

‘Alles is intenser. De dalen zijn dieper, maar de pieken zijn ook hoger. Als Jip ziek is, dan is hij meteen behoorlijk ziek. Dat heeft een enorme weerslag op het gezin. Daar staat tegenover dat we met de gewone dingen veel blijer zijn dan vroeger. Boodschappen doen met Jip is een feest. Hij straalt zo’n onvoorwaardelijke liefde uit. Iedereen is dol op hem. Ooit heb ik gedacht: waarom ik? Nu denk ik: waarom ik niet? Hij heeft ons leven uiteindelijk enorm verrijkt. Door wie hij is en ook door alles wat wij dankzij hem leren. Relativeren, blij zijn met wat je hebt, bij de dag leven. Jip brengt geluk!’

Vandaar dat we hem hebben uitgekozen als het gezicht van de NSGK collecte 2015…

‘Ja, een oud collega van mij werkt tegenwoordig bij NSGK. Zij benaderde ons met de vraag of Jip gefotografeerd mocht worden voor de collecte. Daar hoefden we niet lang over na te denken. Als ik Jip zie, word ik vanzelf blij. Dat gun ik anderen ook.’

Hoe was de fotoshoot?

‘Warm! Het was hartje zomer en snikheet buiten. Ik had Jip heel leuk aangekleed in z’n mooiste korte broek en een fleurig shirtje. Maar de fotografe vertelde dat de foto’s in november gebruikt zouden worden. Jip moest dus wat warmers aan. Ons mannetje vond het allemaal prima. Het zal wel gek zijn als zijn foto straks door het hele land hangt. Ik ben zo trots. Mijn zoon!’

De landelijke collecte van NSGK vindt dit jaar plaats van 16 t/m 21 november.

Tekst: Annet Reusink

Website Bottom: Beter Samen.

Lees ook:

  • Verhaal 33

    Een bijzondere missie

    In onze 65-jarige geschiedenis is sport vaak gebruikt als middel om geld in te zamelen voor NSGK. Achter deze initiatieven schuilt meestal een bijzonder verhaal. Zoals het verhaal van Patrick Schelvis (42).

  • Verhaal 36

    Liefdesverklaring aan Brigitte

    Nog maar een paar jaar geleden stuurde journalist en schrijver Guido Bindels (59) een NSGK-collectante die aan de deur kwam onverrichter zake weg. Een organisatie voor gehandicapte kinderen steunen? Nee, dankjewel. Zijn dochter Brigitte mocht dan ernstig gehandicapt zijn, dáár wilde hij liever niets mee te maken hebben. Nu schenkt hij een deel van de opbrengst van zijn nieuwste boek “Brigitte” aan NSGK.

  • Verhaal 23

    Busje

    Met het busje naar school. Een realiteit voor veel kinderen met een beperking. In deze NSGK-spot krijgt het dagelijkse ritje wel een heel onverwachtse wending...

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.