Menu overslaan

Vakantie! Veel gezinnen kijken er het hele jaar naar uit. Maar als je kind een handicap heeft, is vakantie vieren een heel ander verhaal. Dan is op pad gaan vaak juist extra vermoeiend – en dus gaan veel gezinnen maar liever niet. Jammer, vinden we bij NSGK. Juist tijdens vakanties hebben kinderen met en zonder handicap de tijd om heerlijk met elkaar te spelen. Een van de belangrijkste projecten uit onze geschiedenis zijn dan ook de NSGK Wigwamvakanties. Vrijwilligers houden zich met de kinderen bezig zodat  het hele gezin weer eens lekker kan bijkomen. ‘Al onze kinderen hadden de tijd van hun leven. Dat is het mooie van Wigwamvakanties: het is fantastisch voor kinderen met én zonder beperking.’

Janny Speelman (51) is moeder van drie dochters. De tweeling Mayim en Kyma is nu 21 jaar en Zayra is 16. Janny kijkt terug op jaren van intensieve zorg, met name voor haar dochter Mayim. Die zorg hield niet op tijdens de vakantie. ‘Ik herinner me nog goed dat mijn zus vroeger weleens zei: “Ga toch lekker op stap met die meiden!”’, vertelt Janny. ‘Dat bedoelde ze goed hoor, maar ze had geen idee wat vakantie in ons geval betekende. Als zij met haar jongens wegging, was het: hup in de auto en wegwezen. Bij ons was min of meer sprake van een volksverhuizing. Incontinentiemateriaal, de sonde, extra kleding omdat Mayim vaak moest spugen, de rolstoel, voedingsflessen – continu moest ik eraan denken dat we niets vergaten. Tegen de tijd dat we vertrokken, was ik al aan het einde van mijn latijn. En denk maar niet dat ik dan tijdens de vakantie een beetje kon bijkomen. De zorg ging gewoon door.’

Mayim bij wigwam

Wat voor een beperking heeft Mayim?

‘Mijn tweeling is met 27 weken geboren. Kyma is er redelijk goed doorheen gekomen. Zij heeft maar een heel klein stukje dikke darm, maar functioneert verder normaal. Mayim is ernstig spastisch, bijna doof en heeft een ontwikkelingsachterstand.’

Gingen jullie wel op vakantie toen de meisjes klein waren?

‘Ja. De eerste jaren naar reguliere plekken. Op zich was het soms best fijn, maar ontspannen met een boekje voor de caravan zitten, was er niet bij. De zorg voor Mayim vroeg zelfs meer tijd dan thuis.’

Genoten de kinderen wel?

‘Mwah. Kyma en Zayra konden lekker spelen met andere kinderen, maar voor Mayim was het best lastig. Als kindjes al met haar durfden te spelen, dan moesten wij voortdurend fungeren als tolk.’

Dúrfden?

‘Mayim was én is een prachtig meisje om te zien, maar ze heeft wel een zichtbare handicap. Tijdens vakanties was ze toch vaak een soort bezienswaardigheid. Andere kindjes durfden niet altijd dichterbij te komen.’

En denk maar niet dat ik dan tijdens de vakantie een beetje kon bijkomen. De zorg ging gewoon door.

Hoe vond jij dat?

‘Daar pantser je je tegen.’

De tweeling was een jaar of 8 toen jullie voor het eerst op Wigwamvakantie gingen. Was dat anders?

‘O jee, ja. Het was in alle opzichten een verademing. Bij alle gezinnen was wel wat aan de hand dus mensen keken nergens vreemd van op. Daardoor was de sfeer heel relaxed. Ik herinner me bijvoorbeeld dat Mayim op een gegeven moment met rolstoel en al een tent in reed. Daarna kon ze er niet meteen meer uit; ze zat vast. Wij zijn gewend dat mensen van zoiets in paniek raken, maar bij Wigwam niet hoor. Iedereen bleef vrolijk en rustig. Voor we het wisten stond ze weer buiten.’

Kwam jij eindelijk aan je rust toe?

‘We zijn twee keer op wigwamvakantie gegaan. Zeker de eerste keer was Mayim me nog te klein om de zorg helemaal uit handen te geven. Na al die jaren was ik er zó op ingesteld om haar intensief te verzorgen. Ik vond het heel moeilijk om dat los te laten. Mijn hoofd vond dat het moest, maar mijn hart kon het niet.’

Dus zat je nog niet met een boekje voor je tent…

‘Nee, die eerste keer niet. Maar de tweede keer was Mayim ouder en het hielp ook dat er toen een vrijwilliger was die gebarentaal kon. De kinderen kregen iedere dag een activiteitenprogramma aangeboden. ’s Ochtends werden ze opgehaald en aan het einde van de middag kwamen ze weer terug. Alsof dat nog niet genoeg was, werd er ’s avonds ook nog eens voor ons gekookt. Ik wist niet wat me overkwam! We hoefden helemaal niets te doen!.’

Genieten zeker?

‘Nou…de eerste dag hadden mijn toenmalige man en ik dikke ruzie. Geen wonder natuurlijk. We waren al jaren niet meer rustig met z’n tweetjes geweest. Maar na een dag of drie begon inderdaad het grote genieten.’

Ook voor de kinderen?

‘Ze hadden alle drie de tijd van hun leven. Dat is het mooie van Wigwam: het is fantastisch voor kinderen met én zonder beperking. Het dagprogramma biedt heel veel avontuur en uitdaging; bij Wigwam verleggen ze echt hun grenzen. Oók de kinderen met een handicap. Onder begeleiding van heel veel geweldige vrijwilligers gaan ze gewoon met z’n allen op survivaltocht. Daarbij stimuleren ze elkaar enorm om dingen te doen die ze normaal niet zouden durven.’

Kun je daar een voorbeeld van geven?

‘Onze Mayim is een heel stoer meisje. Zij durfde al snel overal in en op, maar dat gold niet voor alle kinderen. Bij haar in de groep zat een ernstig gehandicapt meisje die het in het begin allemaal reuze eng vond. Toch deed ze na een poosje gewoon mee, want, zei ze: “Als Mayim het doet, dan durf ik het ook.”’

Wigwamvallei
Vanaf 1997 ontwikkelden we samen met Stichting Wigwamvallei de NSGK Wigwamvakanties in Valkenburg aan de Geul. Gezinnen met een gehandicapt kind konden hier logeren in grote, volledig aangepaste wigwamtenten. Vrijwilligers organiseerden voor de kinderen alles wat bij een zomervakantie hoort: spelletjes, sport, muziek, koken, speurtochten en kampvuren. De ouders hadden – soms voor het eerst na jaren – weer even tijd voor zichzelf en voor elkaar. In de loop van de jaren kwamen er Wigwam-locaties bij in Ossendrecht, Arnhem en Dronten. Sinds 2012 zijn we onze steun gaan afbouwen en is de stichting op zoek gegaan naar andere, aanvullende bronnen van inkomsten. Inmiddels hebben diverse andere fondsen en goede doelen de Wigwamvakanties omarmd. Nog steeds genieten er elk jaar tientallen gezinnen van een wigwamvakantie! Meer informatie: www.stichtingwigwam.nl

Tekst: Annet Reusink

Beter samen

Lees ook:

  • Verhaal 36

    Liefdesverklaring aan Brigitte

    Nog maar een paar jaar geleden stuurde journalist en schrijver Guido Bindels (59) een NSGK-collectante die aan de deur kwam onverrichter zake weg. Een organisatie voor gehandicapte kinderen steunen? Nee, dankjewel. Zijn dochter Brigitte mocht dan ernstig gehandicapt zijn, dáár wilde hij liever niets mee te maken hebben. Nu schenkt hij een deel van de opbrengst van zijn nieuwste boek “Brigitte” aan NSGK.

  • Verhaal 32

    Beleef en bewonder...BOR

    Bor zit in de laatste weken – misschien maanden – van zijn leven. Vorig jaar zette hij zijn euthanasieverklaring online. 'Nog een jaar', kondigde hij aan, 'dan stop ik met ademen'. Maar van doodgaan is het tot nu toe niet gekomen.

  • Verhaal 23

    Busje

    Met het busje naar school. Een realiteit voor veel kinderen met een beperking. In deze NSGK-spot krijgt het dagelijkse ritje wel een heel onverwachtse wending...

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.