Menu overslaan

Hij voetbalt, skiet, rookt en studeert toegepaste psychologie. En hij is gehandicapt. De armen en benen van Thomas Schellens (23) houden halverwege op. Hij heeft siliconen kokers die fungeren als benen. Hierop kan hij staan, lopen en zelfs rennen. Vijf jaar geleden reisde Thomas af naar Nieuw-Zeeland. Hij ruilde daar een week van leven met de 16-jarige Sage voor het KRO programma Puberruil, mede mogelijk gemaakt door NSGK. Het werd, zo vertelt hij, 'echt een life changing experience’… 

Thuis aan de keukentafel vertelt Thomas ons zijn verhaal. Stoer, open en vlot. Behalve zijn handicap is er weinig bijzonders aan hem te zien. Opvallend is de handigheid waarmee hij zich weet te manoeuvreren. Behendig roert hij in zijn koffie door het lepeltje tussen beide ellebogen te klemmen. Zijn brood smeert hij eigenhandig dankzij een (wat lijkt op een ingenieus zelf gefabriceerd) hulpmiddel. Lopen lukt wel, rennen minder goed. Maar Thomas gaat er echt niet minder snel om, want hij heeft zijn Segway: de gemotoriseerde step waarmee hij sneller is dan iedereen.

'Ik kwam terecht in een heel leuk gezin', vertelt Thomas enthousiast over zijn Puberruilavontuur. 'Ze waren erg gastvrij en ik had het gevoel dat ze echt om me gaven. Ook als de filmcamera’s er niet waren, deden ze erg hun best. Ik heb veel gedaan, van mediteren tot paardrijden. Maar wat ik vooral leuk vond is dat ik deze activiteiten in Nederland nooit zelf zou hebben ondernomen, en dus ook nooit had ervaren.' 

Dat bleef hem bij en ook het op eigen benen staan. 'Hier in Nederland regelden mijn ouders alles voor me, maar daar stond ik er even helemaal alleen voor. Helemaal aan de andere kant van de wereld, zonder iemand die ik kende. Het deed me beseffen dat er meer is in het leven dan school en werken. In het vliegtuig zei iemand naast me: “Wat goed dat jij dit in je eentje doet. Je zou er een boek over moeten schrijven!” Dat heeft me aan het denken gezet. Ik zou graag mensen willen inspireren. Dat ze denken: Wow, als hij zich redt met zijn handicap, kan ik mijn problemen ook overwinnen. Mensen zeggen wel eens: jij komt er wel, maar met een handicap is het lang niet altijd zo makkelijk. Ik weet nog dat ik eens solliciteerde bij de McDonalds. Ze leken geïnteresseerd. Totdat ik vertelde over mijn handicap. “Dat moet ik even overleggen, ik bel je nog”, hoorde ik. Nou niet dus.'

Als kind deed Thomas keihard zijn best om 'gewoon' te zijn. Wilde overal aan meedoen, niet afwijken van de rest.  ‘Nu weet ik dat dat onmogelijk is. Een handicap kun je niet verstoppen. Het klinkt afgezaagd, maar het beste advies dat ik anderen kan geven is: doe je niet anders voor dan je bent. Dit ben ik, ik heb een handicap, deal with it.’

Hij zag in Nieuw Zeeland een groot verschil in de omgang met gehandicapten. 'Hier leven mensen met een beperking veel meer in een aparte wereld. Ze gaan naar speciale scholen en verenigingen. Daar is dat anders. Ze zijn veel meer gemixt. Ze gaan naar dezelfde scholen, sporten en werken samen. Én worden daardoor veel minder raar gevonden en meer geaccepteerd. Natuurlijk, ze kijken wel, maar niet met open mond zoals in Nederland. Ik weet nog dat ik als klein jongetje in de tuin zat en er iemand voorbij reed. Hij bleef zo naar me staren dat hij in de struiken belandde!'

Die houding van mensen is iets waar Thomas in zijn leven vaak tegen aanloopt. ‘Ik voetbalde een paar jaar geleden in een G-team, met lichamelijk en verstandelijk gehandicapten door elkaar. Soms behandelden mensen me dan alsof ik zelf een verstandelijke beperking heb. Een keer werd ik omhelsd door een man die zei: “Hé grote vriend, ga je mee naar de McDonalds?” "Nee", zei ik, "ik ben 18 en studeer stedenbouwkunde aan het HBO." Doe normaal, kijk eerst hoe iemand reageert, denk ik dan.’

'Daarom vind het erg goed en belangrijk dat NSGK een programma als Puberruil ondersteunt. Ik hoop echt dat mensen door dit soort programma's anders, positiever naar mensen met een handicap gaan kijken.'

NSGK ondersteunde Puberruil Xtra om een positieve beeldvorming over leven met een handicap te bevorderen en om te laten zien dat mensen met en zonder handicap - naar het voorbeeld van Nieuw-Zeeland - prima samen kunnen leven. Wilt u ons werk ondersteunen, zodat wij meer mooie projecten als Puberruil mogelijk kunnen maken? Dat kan snel, veilig en gemakkelijk met een online donatie. Hartelijk dank!

Lees ook:

  • Verhaal 36

    Liefdesverklaring aan Brigitte

    Nog maar een paar jaar geleden stuurde journalist en schrijver Guido Bindels (59) een NSGK-collectante die aan de deur kwam onverrichter zake weg. Een organisatie voor gehandicapte kinderen steunen? Nee, dankjewel. Zijn dochter Brigitte mocht dan ernstig gehandicapt zijn, dáár wilde hij liever niets mee te maken hebben. Nu schenkt hij een deel van de opbrengst van zijn nieuwste boek “Brigitte” aan NSGK.

  • Verhaal 33

    Een bijzondere missie

    In onze 65-jarige geschiedenis is sport vaak gebruikt als middel om geld in te zamelen voor NSGK. Achter deze initiatieven schuilt meestal een bijzonder verhaal. Zoals het verhaal van Patrick Schelvis (42).

  • Verhaal 3

    Dennis Wilt

    Hun gehandicapte zoon stierf, hun dochter kreeg leukemie en hun andere zoon heeft ADHD. Weerman Dennis Wilt (44) en zijn vrouw Diane zijn hun onbevangenheid wel kwijtgeraakt.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.