Menu overslaan
Helden in de sport - Gelijkwaardig knallen

Gelijkwaardig knallen

Sinds ex-kankerpatiënt Michaelrobbert Brans (35) kennismaakte met de spectaculaire sporten crossfit en obstacle running is er geen weg meer terug. Dit is wat hij de rest van zijn leven wil doen en dat niet alleen. Hij gunt anderen ook deze enorme kick. Met zijn bedrijf Tough Ground gaat hij binnenkort trainingsplekken aanbieden voor mensen met en zonder beperking. ‘Veel ex-revalidanten vallen in een zwart gat. Ik heb dat zelf ook ervaren. Na mijn amputatie moest ik ineens gaan sporten op een aparte locatie. Dat zie ik totaal niet zitten. Ik wil gewoon meedoen.’

Het is nu zo’n jaar of twee geleden dat Michaelrobbert per mail een verzoek ontving van het Revalidatiefonds. Ze vroegen of hij geld wilde doneren voor Team no Limits. Onder het motto “Laat zien dat je handicap geen beperking is” doet dit team mee aan grensverleggende sportevenementen. Nog steeds een beetje verontwaardigd vertelt Michaelrobbert: ‘Ik las die mail en dacht: hállo! Ik wil helemaal niet doneren! Ik wil zelf meedoen! Gelukkig kreeg ik die kans en zo maakte ik kennis met de sport obstacle running. Bij deze intensieve hardloopwedstrijden door de modder moeten deelnemers onderweg allerlei obstakels overwinnen. Vanaf de eerste training wist ik: dit is wat ik de rest van mijn leven wil doen. Ik heb maar één been, dus denk maar niet dat het gemakkelijk was in het begin. Man! Ik herinner me nog dat ik over een muur van vier meter moest klimmen. Ik dacht dat ik gek werd, zo hoog. Maar wát een kick als het dan lukt. Die sport heeft mij zoveel geluk gebracht. Dat gun ik anderen ook.’

MichaelRobert Brans in de wasstraat

Gepest

Voordat Michaelrobbert de sport ontdekte, zat hij niet lekker in zijn vel. Het zit hem dan ook niet bepaald mee in het leven. Hoewel hij uit een warm en liefdevol gezin komt, is zijn jeugd verre van zorgeloos. ‘Mijn broer en ik hebben allebei het syndroom van Gilles de la Tourette,’ vertelt hij. ‘Ik heb hier heel lang niet over willen praten, het was te pijnlijk. Door de media wordt zo’n fout beeld geschetst van deze aandoening. Altijd weer gaat het over dwangmatig schelden en vloeken, terwijl deze tic maar voorkomt bij een heel klein percentage van de mensen met Tourette. Ik heb er bijvoorbeeld helemaal geen last van. De tics die ik wel heb, zijn vooral knipperen met de ogen en sniffen met mijn neus. In mijn jeugd ben ik hier gigantisch mee gepest.’

Amputatie

Dankzij intensieve therapie gaat het in zijn puberteit eindelijk iets beter met Michaelrobbert. Maar helaas dient zich in 1995 alweer de volgende hobbel aan in zijn leven. Hij herinnert zich nog precies hoe het begon. ‘Het was op moederdag,’ vertelt hij. ‘Ik kwam in mijn korte broek naar beneden, mijn moeder zat in de tuin. Aan de binnenkant van mijn been zat een enorm bult. “Naar de dokter!” zei mijn moeder meteen. Het bleek om een tumor te gaan. Ik ging de medische molen in, maar ik herinner me weinig meer van die periode. Je wordt gewoon geleefd. Wat ik nog wel weet, is dat de focus door mijn ziekte verschoof. Mijn Tourette verdween naar de achtergrond; de kanker eiste alle aandacht op. Het klinkt misschien gek, maar dat vond ik best fijn. Ik ben eigenlijk altijd bezig geweest met overleven. Op een of andere manier vond ik dat met kanker minder ingewikkeld dan met Tourette. De kanker kwam nog twee keer terug, in 1998 en in 2001. Uiteindelijk is mijn hele been geamputeerd en ook nog een stukje van mijn bekken en heup.’

Berg beklimmen MichaelRobbert Brans

Dag rolstoel

Michaelrobbert komt terecht in een rolstoel en verhuist samen met zijn moeder naar een aangepaste woning. De status van gehandicapte bevalt hem allerminst. ‘Door die rolstoel werd ik zo verschrikkelijk lui. In het begin deed ik nog wel aan rolstoelbasketbal, maar dat paste toch ook niet echt bij mij. Op een dag ben ik ermee gekapt en ik heb meteen mijn rolstoel ingeleverd. Opzouten met dat ding! Sindsdien loop ik los of met krukken. Achteraf was die hele verhuizing naar een aangepaste woning nergens voor nodig.’ Nadat Michaelrobbert afscheid heeft genomen zijn ‘gehandicaptenstatus’ begint hij een eigen bedrijfje en doet en passant ook nog een opleiding voor cartoontekenaar. Als eigenaar van een reclamebureau kent hij gouden tijden, maar door de crisis neemt de hoeveelheid opdrachten af. Financieel aan de grond zit hij niet; vanwege zijn handicap heeft hij recht op een Wajonguitkering. ‘Aan de ene kant is het fijn dat er zo’n voorziening is,’ zegt hij. ‘Maar aan de andere kant: een uitkering is natuurlijk niet wat je wilt in je leven. Je wilt gewoon meedoen. Oók als je maar een been hebt. Ik voelde me lusteloos en somber.’

Eigen sportbedrijf

De kennismaking met de spectaculaire sport obstacle running, twee jaar geleden, betekent voor Michaelrobbert een keerpunt. Hij besluit een sportopleiding te gaan volgen. ‘Ik had een enorme drive om zelf verder te komen in de sport, maar ik wilde meer. Mijn missie was om kinderen met een handicap te laten zien dat je altijd je grenzen kunt verleggen.’ Aanvankelijk wil Michaelrobbert een sportschool openen waar hij trainingen in obstacle running aanbiedt aan kinderen met een beperking. Hij verandert van idee na een ontmoeting met zijn vriend Dennie van Dijkhuizen. Dennie blijkt óók rond te lopen met plannen voor een eigen sportbedrijf, maar dan meer gericht op een andere extreme sport: crossfit. Dennie en Michaelrobbert besluiten hun plannen te combineren en richten samen het bedrijf Tough Ground op.

Ninja Warrior

In een grote sporthal willen Michaelrobbert en Dennie trainingsplekken aanbieden voor crossfitters én obstacle runners. Ervaren en onervaren, met en zonder beperking: bij Tough Ground zijn alle sporters welkom. ‘Onze plannen vullen elkaar perfect aan en dat geldt ook voor onze karakters,’ vertelt Michaelrobbert. ‘Dennie houdt het overzicht en heeft verstand van financiën. Ik ben goed in projecten uitzetten, mensen enthousiasmeren en de sponsorkant regelen. Wat daarbij helpt is dat ik het levende bewijs ben dat je met een beperking nog heel veel kunt. De afgelopen jaren heb ik de hoogste berg van Schotland, de Ben Nevis, beklommen. Niet met pauzes tussendoor, nee, non stop tien kilometer klimmen op een been! Ook ben ik wereldrecordhouder snelste man op krukken op de vijf kilometer en onlangs was ik de allereerste deelnemer met een been aan Ninja Warrior NL. Dit zwaarste en meest uitdagende obstakelparcours ter wereld is uitgezonden door SBS6.’

Michaelrobert Brans

Samen sporten

Voor Tough Ground hebben Michaelrobbert en Dennie inmiddels een perfecte locatie in Almere gevonden en ook de financiering is helemaal rond. Michaelrobbert: ‘We hebben een paar heel grote sponsors binnengehaald. Verder hebben we veel hulp gekregen van de Bart de Graaff Foundation, en het Triodos NSGK Borgstellingsfonds verstrekte ons een lening. We hopen in het najaar van 2017 open te gaan. Ik kan niet wachten. Dit plan strookt perfect met mijn idee dat mensen met een beperking zoveel mogelijk gewoon moeten sporten bij de reguliere sportverenigingen. Weet je wat het is? Als je in Nederland met een handicap wilt sporten, kunt je terecht in de G-sport en bij de aangepaste sportvereniging. Ik heb een poosje rondgelopen in dat wereldje, maar ik voelde me er niet thuis. Vaak gaat het bij deze clubs niet om de sportieve prestatie, terwijl het mij daar nu juist wél om gaat. Daarbij vind ik het sowieso niet meer van deze tijd dat mensen met en zonder beperking apart van elkaar sporten. Maar je hebt geen keuze. Als je met een beperking op gelijkwaardig niveau wilt knallen, moet je sporten op paralympisch niveau en anders is er niks. Met Tough Ground willen we het gat opvullen tussen aangepast en olympisch sporten. Bij ons maakt het niet uit of je in een rolstoel zit, op een been loopt of een arm mist. Wie van sport houdt, kan bij ons zijn hart ophalen.’

 Tekst: Annet Reusink

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.