Menu overslaan
De rolstoelvaardigheidstraining van Kees-Jan van der Klooster geeft kinderen zelfvertrouwen De rolstoelvaardigheidstraining van Kees-Jan van der Klooster geeft kinderen zelfvertrouwen

Fit for the future!

Achterstevoren met je rolstoel een roltrap af? No problem. Kinderen die een rolstoelvaardigheidstraining volgen bij Kees-Jan van der Klooster (38) doen het zonder blikken of blozen. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat kinderen enorm opbloeien van de bijzondere trainingen van Kees-Jan. Binnenkort wordt het effect ook wetenschappelijk aangetoond. Sinds 2013 is Kees-Jan partner in het project ‘Fit for the future!’ van de Hogeschool Utrecht. Hoofddoel: een programma ontwikkelen om de fitheid, de rolstoelvaardigheid en het zelfvertrouwen bij kinderen in een rolstoel te verbeteren.

In 2001 kwam Kees-Jan van der Klooster (38) in een rolstoel terecht. Vanaf dat moment had hij nog maar een ambitie: alles uit het leven halen wat erin zit. Met een groot doorzettingsvermogen verlegde hij steeds verder zijn grenzen. Hij werd paralympisch zitskiër en is de drijvende kracht achter K-J Projects unlimited abilities. Met deze organisatie geeft hij sinds 2008 rolstoelvaardigheidstrainingen aan kinderen, waarmee hij prachtige resultaten boekt. Kinderen worden niet alleen fitter en vaardiger; hun zelfvertrouwen neemt ook enorm toe. So far, so good. Maar: tot dusver is nooit wetenschappelijk aangetoond wat nu precies het effect is van de rolstoelvaardigheidstraining.

‘Ik wil mijn kennis graag doorgeven’

Daarom besloot Kees-Jan deel te nemen aan het project ‘Fit for the future!’ van de Hogeschool Utrecht. Dit project heeft als hoofddoel om een programma te ontwikkelen om de fitheid, de rolstoelvaardigheid en het zelfvertrouwen bij kinderen in een rolstoel te verbeteren. NSGK steunt K-J Projects al jaren (Kees-Jan is een van onze famous friends!) en draagt ook bij aan het project ‘Fit for the future!’. Waarom is het zinvol om het effect van rolstoeltrainingen wetenschappelijk te bewijzen? Kees Jan: ‘Ik ben overtuigd van het positieve effect van de training, maar dat is vandaag de dag niet genoeg. Je moet de meerwaarde van je aanbod kunnen aantonen; daarmee vergroot je de kans dat verzekeraars de kosten vergoeden. Met een bijdrage van NSGK kon ik ten behoeve van het onderzoek extra trainingen geven op mytylscholen. Ook hebben we een handleiding geschreven voor professionals in de kinderrevalidatie. Ik wil mijn kennis graag doorgeven zodat de trainingen op zoveel mogelijk plekken worden gegeven.’

‘De training kan ook confronterend zijn’

Eind 2016 is het onderzoek afgerond. Dan hebben zo’n 80 kinderen deelgenomen aan de trainingen en het onderzoek. Kees-Jan ziet de uitkomst vol vertrouwen tegemoet. ‘De testresultaten van de pilotgroep zijn intussen bekend. Zoals ik al dacht, boeken kinderen dankzij onze training zowel fysiek als mentaal vooruitgang. Dat wil niet zeggen dat het altijd gemakkelijk is. De training kan ook confronterend zijn, voor kinderen én voor hun ouders. Het heeft immers ook iets veiligs om te denken dat je van alles niet kunt. Vaak houdt de omgeving die gedachte graag in stand. Doe maar rustig aan, zeggen die ouders dan tegen hun kind. Het valt ook allemaal niet mee.’

‘Ik heb al zoveel kinderen zien opbloeien’

De lat ligt laag voor kinderen in een rolstoel, vindt Kees-Jan. Véél te laag. ‘Kinderen moeten zich ontworstelen uit een verwachtingspatroon en dat gaat soms gepaard met veel emotie. Maar: het is wél de moeite waard. Ik heb al zoveel kinderen zien opbloeien dankzij de trainingen. Ze kunnen veel meer dan ze dachten. Daardoor durven ze in hun dagelijks leven ook ineens van alles. Ik herinner me nog een jongen die een paar jaar geleden een training bij me volgde. Zijn moeder had hem al opgegeven voor het speciaal onderwijs, maar na onze training besloot die jongen dat hij naar een gewone HAVO wilde. Onlangs heeft hij daar zijn diploma gehaald!’

De rolstoelvaardigheidstrainingen worden georganiseerd door BOSK en gegeven door K-J Projects.

 

‘Wendy heeft haar vrijheid terug’

Wendy van Scheijndel (11) volgde onlangs een rolstoelvaardigheidstraining bij Kees Jan. Vorig jaar kwam ze ineens tamelijk onverwacht terecht in een rolstoel. Haar moeder Cora vertelt: ‘Wendy is geboren met een lichte hersenbeschadiging. Lopen ging altijd redelijk goed; alleen bij lange afstanden gebruikte ze een rolstoel. We gingen ervan uit dat Wendy pas na haar 20ste misschien wat vaker aangewezen zou zijn op een rolstoel. Dat viel tegen. Door een spastische spier kantelde haar voet vorig jaar steeds verder totdat ze vrijwel op de zijkant liep. Daar is een mens niet op gebouwd. Zo kwam Wendy al veel eerder dan we allemaal hadden verwacht terecht in een rolstoel.’

Op de roltrap De roltrap nemen is onderdeel van de training, en Wendy vindt het super!

Hoe vond ze dat?

‘Voor een 11-jarig meisje betekent dat behoorlijk inleveren. Wendy heeft het heel moeilijk gehad. Ze houdt van uitdagingen en gaat graag haar eigen gang. Wij gunnen haar dat ook; een kind hoort dingen te ontdekken. Wij hebben dus altijd gestimuleerd dat Wendy zich zo gewoon mogelijk zou ontwikkelen. Ze is naar het regulier onderwijs gegaan en in de speeltuin lieten we haar overal op en in, óók als het een beetje eng was. Met zwemmen heeft ze zelfs haar C-diploma gehaald, puur op wilskracht. Ze is een enorme doorzetter. Dat kwam goed van pas bij de rolstoeltrainingen van Kees-Jan!’

Hoe wist je van de trainingen?

‘Jaren geleden had ik in het blaadje van de BOSK een stukje gelezen over K-J Projects. De aanpak van Kees-Jan sluit heel goed aan op onze visie, dus ik hield die training in m’n achterhoofd. Leuk voor later, dacht ik toen nog. Helaas hebben we er dus eerder gebruik van gemaakt dan we verwacht hadden.’

Had Wendy zelf wel zin om zo’n training te doen?

‘Nou en of! Ze was vanaf het begin dolenthousiast en het is ongelooflijk hoe snel ze vorderingen maakte. Toen ze aan de training begon, kwam ze met haar rolstoel nog geen drempeltje op. We zijn nu vier trainingen verder. Stoepjes, hellingen, trappen, ja zelfs roltrappen – het is allemaal geen enkel probleem meer. Ze gaat er zonder blikken of blozen achterstevoren op en af.’

Eh roltrappen?!

‘Jazeker. Dat leren ze ook. En Wendy vindt het super. Laatst wilde ze tijdens het winkelen perse de HEMA in. Pas binnen begreep ik waarom: ze wilde met de roltrap!’

Waren alle kinderen op de training zo stoer als Wendy?

‘Ach, sommigen vonden het best een beetje spannend maar uiteindelijk gingen ze allemaal die roltrap af. Het helpt dat Kees-Jan zelf ook in een rolstoel zit. Ze vertrouwen hem; hij weet waar hij het over heeft.’

Was jij aanwezig bij de training?

‘Ja, de ouders zijn erbij. Die zijn trouwens veel angstiger dan de kinderen zelf. Enerzijds begrijpelijk, maar ik vond dat soms best ver gaan. Kinderen leren tijdens de training bijvoorbeeld ook om te vallen. Vaak zag je moeders dan meteen op zo’n kind afstuiven en super bezorgd vragen: gaat het?! Tjonge jonge. Als kinderen zonder handicap vallen, is het van: kusje erop en klaar. Waarom zou je dan ineens zo heftig reageren als je kind toevallig in een rolstoel zit, maar zichzelf verder prima kan redden?’

Is Wendy veranderd door de training?

‘Enorm. Ze is veel vrolijker geworden. Dat komt vooral doordat ze haar vrijheid terug heeft. Sinds de training speelt haar handicap een veel minder grote rol in haar leven. Ze sjeest overal naartoe en kan gewoon met alles meedoen. Het is heerlijk om te zien dat onze dochter weer lol heeft in haar leven!’

 

Tekst: Annet Reusink

 

 

In deze video van BOSK is te zien hoe Kees-Jan en zijn team trainen met de kinderen. Kijk en sta versteld van wat er mogelijk is!

Lees ook:

  • Verhaal 23

    Zo kan het ook

    Op Basisschool De Korenaar in Eindhoven gaan kinderen met en zonder beperking samen naar school. ‘Als je het goed regelt, heeft deze vorm van onderwijs voor iedereen alleen maar voordelen.’

  • Verhaal 13

    Picknicken op het water

    Al ruim 40 jaar organiseert SailWise uitdagende watersportvakanties voor mensen met een beperking. Denise van Engelsdorp (15) vierde dit jaar vakantie met SailWise. 'Als het aan mij ligt, ga ik morgen wéér.’

  • Verhaal 20

    Kjelt

    Amper 28 weken oud was hij toen hij ter wereld kwam: Kjelt. Zijn moeder vertelt over de heftige periode die volgde en de impact van het besef dat hij blijvend gehandicapt zou zijn.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.