Menu overslaan

Bikkel

Marcel Hoiting (25) heeft een droom. Beter gezegd: hij hád een droom. Met steun van de Bart de Graaff Foundation komt zijn droom binnenkort uit. Marcel gaat een bedrijf beginnen waarin hij al zijn talenten kan benutten. ‘Ik ga het leven leiden dat bij mij hoort.’

Marcel is geboren met Spina bifida. In zijn geval betekent dat niet dat hij - zoals hij het zelf zegt - ‘super gehandicapt’ is. ‘Ik loop met iets gebogen knieën, heb continentieproblemen en soms is het voor mij lastig om het overzicht te bewaren. Maar met een beetje hulp kom ik een heel eind, hoor. Als kind speelde mijn handicap nauwelijks een rol. Mijn ouders behandelden mij ook niet anders dan mijn broer en zus. Een voorbeeld. Tijdens een vakantie in Bretagne wilde mijn broer over de rotsen klimmen. Ik wilde ook en mijn ouders gaven me die kans. Natuurlijk viel ik veel vaker dan mijn broer, maar dan vingen ze me gewoon weer op. Mijn ouders zijn zulke lieve mensen. Ik ben ze heel erg dankbaar.’

Wat heeft de houding van jouw ouders je opgeleverd?

‘Dat ik weet wat ik wel en niet kan. En ook: dat het niet erg is als je iets niet kunt. In dat geval vraag je gewoon om hulp. Dan lukt het meestal wel. Ik ken veel kinderen met een handicap die dat nooit hebben geleerd. Ze worden door hun ouders aan alle kanten beschermd. Sommigen mogen niet eens sporten, terwijl ze dat best zouden kunnen. Zelf zit ik al heel lang op rolstoelbasketbal. Daar heb ik zoveel van geleerd. Ik weet wat winnen en verliezen is. Kan vallen en weer opstaan. Daar heb ik de rest van mijn leven plezier van.’

Dus eigenlijk heb jij nooit problemen gehad met je handicap…

‘Nou… was dat maar waar. In de puberteit liep ik wel degelijk tegen dingen aan die voor mij lastiger waren dan voor anderen. Uitgaan bijvoorbeeld. En op de middelbare school begonnen ook de nare opmerkingen. Vooral de oudere kinderen maakten me heel vaak belachelijk. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik kwam terecht in een soort achtbaan van emoties. Boos, bang, verdrietig en onzeker… Sommige vrienden van vroeger keerden me ineens ook de rug toe. Gelukkig bleef mijn beste vriend me wél trouw. Met hem had ik het gewoon leuk.’

Ondervind je vandaag de dag nog gevolgen van dat getreiter?

‘Ja, ik heb er een soort antenne aan overgehouden. Op straat weet ik exact welke mensen mij zullen nakijken. Na al die jaren herken ik nog steeds die blik in hun ogen – ik voel dat ze over me gaan kletsen.’

Ik liep raar, dus het was toch niet zo gek dat ze me uitlachten?

Hoe lang heeft die narigheid op school geduurd?

‘Een jaar of twee. Om weerbaarder te worden, heb ik op een gegeven moment een sociale-vaardigheidstraining gevolgd. Dat hielp. Voor die training dacht ik dat het aan mij lag. Ik liep raar, dus het was niet toch niet zo gek dat ze me uitlachten? Tijdens de training ontdekte ik hoe pesters denken. Wat het ze oplevert om te pesten. Ik leerde dat pesten eigenlijk een heel natuurlijk gedrag is. Bij dieren zie je hetzelfde. Het heeft te maken met de gevestigde orde binnen een groep – met het beschermen van je eigen plekje. Dat inzicht hielp mij minder bang te zijn en ik vond het ook zó fascinerend. Als kleine jongen droomde ik er al van om later iets met dieren te gaan doen.’

Dus na de middelbare school ging je studeren voor dierenarts…

‘Eh helaas. Ik ben niet zo van het leren. Als ik in een boek het voorwoord uit heb, vind ik het wel weer mooi geweest. Een studie diergeneeskunde zat er dus niet in en dierverzorger worden lukte ook niet vanwege mijn handicap. Na de middelbare school kwam ik via wat omwegen terecht bij de MEE. Eerst als administratief medewerker, maar later kreeg ik de kans om allerlei trainingen te volgen. Zo kon ik bij MEE gaan doen wat ik óók heel graag wilde: mensen coachen – in dit geval waren dat cliënten met een beperking. Ik vond het geweldig werk.’

Wat vond je daar zo geweldig aan?

‘Als trainer kun je met heel kleine dingen een groot verschil maken. Een voorbeeld. We hadden op de training een jongen met een ernstige vorm van autisme. Hij zat nogal in een sociaal isolement en vond contact maken heel lastig. Wij hebben hem voorgesteld: geef mensen eens wat vaker een complimentje. Misschien kun je vanavond beginnen met je moeder. Die jongen vond het doodeng, maar hij wilde het wel proberen. De volgende dag belde zijn moeder op. Huilend van geluk. Echt! De zoon had haar ’s avonds een complimentje gegeven. Het bleek een keerpunt in hun relatie te zijn. Een opening om op een andere manier met elkaar om te gaan. En dat allemaal door één complimentje. Zo simpel kan het zijn!’

Jij was helemaal op je plek bij MEE!

‘Inderdaad. Ik leerde weer geloven in mezelf. Het waren prachtige jaren. Ik ben daar van een jongetje een man geworden. Helaas moest ik na drie jaar weg. Ook MEE kreeg te maken met de transitie in zorg en welzijn; iedereen met een tijdelijk contract stond op straat. Dus ik ook.’

En toen?

‘Toen had ik een probleem. Ik had wel een paar cursussen gevolgd maar een gediplomeerd trainer was ik natuurlijk niet. Met solliciteren wilde het dus niet zo vlotten. Toevallig las ik in die tijd iets over de Bikkels van de Bart de Graaff Foundation. Heb jij een droom? – stond er in dat verhaal. Dat zinnetje bleef maar door mijn hoofd spoken. Ik was zo iemand. Ik hád een droom. Al jaren was ik gefascineerd door het verband tussen menselijk en dierlijk gedrag – en vooral wat je hiermee in trainingsverband voor mensen kunt betekenen. Na een poosje heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mijn idee opgestuurd. Tot mijn verbijstering werd ik uitgenodigd voor een pitch. Ik ben niet snel zenuwachtig, maar dit vond ik toch wel super spannend. Voor 20 man moest ik een praatje houden. Dat waren mensen van de Bart de Graaff Foundation, maar ook vertegenwoordigers van bedrijven die moesten beslissen of ze wilden investeren in mijn idee. En ja hoor: een van die bedrijven geloofde in mijn plan!’

En dat betekent?

‘Dat ik begeleiding krijg bij het opstarten van mijn bedrijf. Daar komt nog heel wat bij kijken. Ik moest een ondernemingsplan maken, een communicatieplan en een financieel plan… Daar ben ik nu net mee klaar. Als alles is goedgekeurd, krijg ik een startkapitaal en kan ik echt beginnen.’

Waarmee?

‘Mijn bedrijf heet Zoova. Ik ga sociale-vaardigheidstrainingen geven aan kinderen tussen de 12 en 18 jaar die problemen hebben in de omgang met anderen. Ze vinden het bijvoorbeeld lastig om vrienden te maken of ze zijn niet assertief. Bij die trainingen spelen dieren een grote rol. De bedoeling is zelfs dat ze in een dierentuin plaatsvinden. Bij Dierenpark Amersfoort mag ik al een pilot doen!’

Hoe spelen dieren een rol binnen jouw training?

‘Ik vertel mijn cursisten hoe dieren leven en met elkaar omgaan. Wat kunnen wij leren van het kuddegedrag? Welke fysieke reactie vertonen dieren bij stress? Door deze verhalen gaan kinderen inzien dat hun eigen gedrag niet vreemd is. Ze snappen: het ligt niet aan mij dat ik problemen heb. Het is dus niet nodig om aan mezelf te twijfelen. Als ze eenmaal dat inzicht hebben, gaan ze vanzelf op een andere manier met de dingen om. Bij mijn training ga ik ook dieren inzetten. Vogelspinnen bijvoorbeeld.’ 

Tijdens mijn trainingen ga ik hele grote, harige, zwarte vogelspinnen inzetten

Vógelspinnen?

‘Jazeker. Hele grote, harige, zwarte vogelspinnen. Wist je dat die vaak niet gevaarlijker zijn dan het gemiddelde huis- tuin- en keukenspinnetje? Sterker nog: de aller-giftigste spin die er bestaat, is net zo klein als het topje van je pink. Die vogelspin gebruik ik in mijn training als een metafoor voor angst. Inzicht maakt dat je dingen op een andere manier ervaart.’

Eigenlijk ga je doen wat jou destijds hielp toen je zo gepest werd….

‘Ja. Mooi hè? Mijn jongensdroom én mijn grote-mensen-droom zijn uitgekomen. Ik werk met dieren en help anderen met inzichten die voor mijzelf waardevol zijn geweest. Soms kan ik het bijna niet geloven. Dankzij de Bart de Graaff Foundation ga ik het leven leiden dat bij mij hoort.’

 

NSGK ♥ Bikkels

Ondanks zijn nierziekte schopte programmamaker Bart de Graaff het met onvoorstelbaar veel doorzettingsvermogen, kracht en humor tot voorzitter van zijn eigen publieke omroep: BNN. Na de dood van Bart richtten zijn familie en vrienden de Bart de Graaff Foundation op. Barts bijnaam was - hoe kan het ook anders - Bikkel. De Bart de Graaff Foundation heeft besloten om Bikkels zoals Bart te helpen. De organisatie steunt jonge, daadkrachtige ondernemers met een levensbepalende ziekte of lichamelijke beperking die op een eigenzinnige en gedurfde manier hun bedrijf willen realiseren. Op de Bikkelboulevard kun je kennismaken met de Bikkels.

Dankzij de Bart de Graaff Foundation zijn deze Bikkels in staat om zoveel mogelijk zelfstandig in hun eigen levensbehoefte te voorzien. NSGK draagt de Bart de Graaff Foundation een warm hart toe. Op 1 maart 2016 overhandigden wij deze organisatie een cheque van € 33.250 bestemd voor de Bikkels. Onze directeur Ingrid Tuinenburg lichtte tijdens een feestelijke bijeenkomst in Amsterdam toe waarom NSGK de Bikkels graag wil steunen. ‘Wij vinden dat elke jongere met een handicap zijn talenten moet kunnen ontwikkelen om een eigen plek in de samenleving te verwerven. De bikkels hebben een talent voor ondernemen. Wat is er dan mooier dan dat ze hun eigen onderneming kunnen opzetten en daarmee iets waardevols kunnen toevoegen aan de samenleving? We zijn trots dat we daar een bijdrage aan mogen leveren!’

 

Tekst: Annet Reusink

Lees ook:

  • Verhaal 9

    Fit for the future!

    Achterstevoren met je rolstoel een roltrap af? No problem. Kinderen die een rolstoelvaardigheidstraining volgen bij Kees-Jan van der Klooster (38) doen het zonder blikken of blozen.

  • Verhaal 16

    Weer naar school

    De vakantie is voorbij! Honderdduizenden kinderen gaan weer naar school. NSGK vraagt zich af: waarom zien we in alle Back to school-campagnes eigenlijk nooit kinderen met een handicap? Zij gaan toch óók gewoon weer naar school?

  • Verhaal 20

    Kjelt

    Amper 28 weken oud was hij toen hij ter wereld kwam: Kjelt. Zijn moeder vertelt over de heftige periode die volgde en de impact van het besef dat hij blijvend gehandicapt zou zijn.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij

Deze website maakt gebruik van cookies. Wilt u meer informatie over cookies en welke worden opgeslagen? Lees de cookieverklaring. Niet meer tonen.