Menu overslaan

Een nieuw thuis creëren voor hun zoon Bert, die het Angelman syndroom heeft. Dat is wat Wilma en Mark van Bommel graag wilden. Samen met andere ouders richtten ze stichting Zelo op. Het resultaat? Sinds 2012 wonen 12 zorgintensieve kinderen en jongeren samen in een groot huis in het Brabantse Uden. Ze hebben het fijn met elkaar én met de buurt waarin ze wonen. 'Ons' tijdschrift Lotje&co maakte een reportage over dit bijzondere woonproject en sprak met diverse betrokkenen. 

Midden in een woonwijk in het Brabantse Uden staat een bijzonder woonhuis. Sinds augustus 2012 wonen hier twaalf zorgintensieve kinderen en jongeren die 24 uurs-zorg krijgen. De beperkingen van de bewoners verschillen van auditief, communicatief tot verstandelijk en/of lichamelijk beperkt. Deze mix van leeftijden en beperkingen is een bewuste keuze. Integratie begint in het huis zelf.

In de buurt

Dit ouderinitiatief van Stichting Zelo is een idee van Wilma en Mark van Bommel. Zij zochten een woonomgeving voor hun zoon Bert, maar wilden hem wel graag in de buurt houden. Ze vonden andere ouders die het aandurfden om gezamenlijk een  kleinschalige woonvorm op te richten. In een gezellige woonwijk vonden ze een geschikt pand dat ze met behulp van ouders, vrienden, familie en vrijwilligers volledig verbouwden. 

Spontane ideeën

De stichting huurt het huis en koopt gezamenlijk de zorg op maat in. Uitgangspunt is dat kinderen met elkaar zijn en actief deel uitmaken van een buurt. Integratie en participatie. Dat gaat niet vanzelf en dus hielden de ouders van de kinderen al in een vroeg stadium een buurtenquête. Hiermee informeerden ze de buren en nodigden hen uit om kennis te komen maken met de toekomstige bewoners. Dat bleek een schot in de roos te zijn. De buren zijn vanaf het begin enthousiast en vinden het leuk om af en toe te komen eten. Ze komen spontaan met ideeën om te knutselen, voor te lezen en de tuin te onderhouden. Ook de basisschool in de buurt is enthousiast en heeft belangstelling voor een kennismakingsproject. NSGK beloonde de stichting voor haar participatie-ideeën en schonk geld om een en ander verder uit te werken. Zelo is een mooi voorbeeld van intensieve samenwerking van ouders, professionele zorgverleners en buurtbewoners. Hoe hebben de direct betrokkenen deze eerste periode in en om Zelo ervaren? 

Oldien Voets, moeder van bewoner Juriaan

‘De eerste weken dat onze zoon Juriaan (14) weg was, waren heftig. Het was stil in huis en gek genoeg miste ik het samen kijken naar Teletubbies. Toch ben ik blij dat Juriaan in Zelo woont. De buren daar kennen onze kinderen en binnenkort ontvangen ze de eerste leerlingen van de basisschool. Met steun van onder meer NSGK is een extra keuken met een kookeiland gebouwd. Daar kunnen onze kinderen samen met buurtbewoners kokkerellen. Het gaat goed met Jurriaan. Het geeft me een warm gevoel om te zien dat mijn zoon zo welkom is. Hij kan zich dankzij Zelo op een zo normaal mogelijke manier ontwikkelen. Midden in de maatschappij, in een fijne buurt.’

Opa Baard, buurman

‘Ik ben eigenlijk best trots dat ik de buurman van deze bijzondere kinderen mag zijn. Ik stap bijna dagelijks even naar binnen en als ik ze op straat zie, zeg ik altijd: ‘Hé jochie, hoe is het met je?’. De kinderen geven kleur aan mijn dag. Ze noemen me allemaal opa Baard. Prima hoor. Ik ben toch ook een oude man van 82, met een witte baard en een stok? Voordat de kinderen hier kwamen wonen, zijn de ouders persoonlijk langsgekomen om uit te leggen wat voor buren we zouden krijgen. Ik heb me meteen aangemeld om voor te lezen. Inmiddels doe ik ook andere projecten. Ik ben nu een spel aan het zagen. Als het af is, ga ik het samen met de kinderen verven. Het spel gebruiken we om kinderen van de basisschool te laten kennismaken met de bewoners van dit huis.’

Martje, zus van bewoner Bert

‘Mijn broer heeft wiebelogen. In zijn hoofd is hij negen maanden. Hij kan niet lopen, niet zelf eten en ook niet praten. Maar hij kan wel op veel manieren lachen. Hij is heel lief. Ik ga vaak naar Bert toe, dan gaan we knuffelen. En als hij in bad gaat, ga ik hem samen met mama masseren. Ik weet dat hij dat heel fijn vindt. Soms neem ik een vriendinnetje mee naar Bert, maar de meeste vriendinnen vinden het een beetje te spannend om naar Zelo te gaan. Zij zijn soms bang voor Bert. Dat vind ik heel erg. Daarom wil ik de kinderen uit mijn klas vertellen over Bert en zijn vrienden. Dat hij net zo bijzonder is als wij. Dan vertel ik dat Bert veel van eten houdt. Maar ook van wandelen, zwemmen, in bad gaan en schommelen. Daarna gaan we werken in een werkboekje en als allerlaatste gaan we naar het huis. Lekker pannenkoeken eten. Best spannend.’

Mark de Haas, begeleider bij Zelo

‘Het is bijzonder om hier te werken. De rollen zijn omgedraaid. De ouders en kinderen zetten zelf projecten op en ik mag de kinderen daarin begeleiden. De kinderen wonen hier en ik kom bij ze op bezoek om met ze te werken. Ik geniet als buurtbewoners samen met de kinderen aan de slag gaan. Knutselen, koken, een gesprek voeren. Er ontstaan hier mooie verbindingen.’

Karin Zegwaard, projectmedewerker NSGK

‘NSGK vindt dat mensen zoveel mogelijk zelf moeten kunnen bepalen waar, hoe en met wie ze wonen. Dat geldt ook voor jongeren met een beperking. Ik heb veel respect voor ouders die een woonproject starten voor hun kinderen met een beperking. Stichting Zelo gaat nog een stapje verder. Ze zoeken actief naar manieren om het wooninitiatief blijvend te integreren in de buurt. Met deze wijkgerichte ideeën won Zelo de eerste prijs van € 5.000 die NSGK beschikbaar stelde voor het beste buurtidee. Eerder hadden we al een financiële bijdrage gegeven voor het woonproject zelf. Pas als jongeren met een beperking actief deel uitmaken van de buurt, wonen ze echt midden in de maatschappij.’

We zijn inmiddels bijna 3 jaar verder. Hoe is het nu met Zelo en haar bewoners? Mede-initiatiefneemster Wilma van Bommel vertelt het graag. ‘Leuk dat jullie weer aandacht gaan besteden aan Zelo. Het gaat heel goed met ons! Mag ik nog wat vertellen over KIEWIE? Dat is vanaf 1 juli 2015 de naam van ons basisschool participatie project . Het is een lang en mooi verhaal, maar het komt hier op neer: KIEWIE verbindt, ontmoet en leert spelenderwijs participeren. Mensen die meer willen weten kunnen kijken op www.stichtingzelo.nl of www.kiewieproject.nl.’ 

Tekst: Trea Scholten
Foto’s: Tjitske Sluis

Website bottom

Lees ook:

  • Verhaal 23

    Busje

    Met het busje naar school. Een realiteit voor veel kinderen met een beperking. In deze NSGK-spot krijgt het dagelijkse ritje wel een heel onverwachtse wending...

  • Verhaal 33

    Een bijzondere missie

    In onze 65-jarige geschiedenis is sport vaak gebruikt als middel om geld in te zamelen voor NSGK. Achter deze initiatieven schuilt meestal een bijzonder verhaal. Zoals het verhaal van Patrick Schelvis (42).

  • Verhaal 50

    Zonnetje in huis

    Dit is JIP! Hij is dit jaar verkozen tot het gezicht van onze collecte. "Wij zijn dolgelukkig met onze lieve zoon, maar laat ik eerlijk zijn, in het begin heb ik het best moeilijk gehad", aldus zijn moeder. Lees haar aangrijpende verhaal.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij