Menu overslaan
Jack en Hendriecke

Een huis met een verhaal

Ter nagedachtenis aan hun dochtertje Hanne Jolein openden Hendriecke (39) en Jack (42) Augustinus onlangs vakantiehuis De Rode Beer. Gezinsleden met en zonder handicap kunnen er samen volwaardig vakantie vieren. ‘Juist als je zorgt voor een kind met een beperking heb je je oplaadmomenten keihard nodig.’

De Rode Beer is niet zomaar een aangepast vakantiehuis. Aan álles is gedacht en toch heeft het interieur nergens iets ziekenhuisachtigs. Stuk voor stuk zijn de kamers smaakvol gestyled – het is een bijzonder huis, dat rust en warmte uitstraalt. De Rode Beer is óók een huis met een verhaal. Het is het verhaal van Hanne Jolein, de dochter van Hendriecke (39) en Jack (42) Augustinus. ‘In het jaar 2000 is Hanne Jolein na een normale zwangerschap geboren,’ vertelt Hendriecke. ‘Ik weet het nog precies. De bevalling zette in op een zondag. Met een lege maxicosi en het koffertje vertrokken we naar het ziekenhuis. Straks komen we thuis met een kindje, dachten we. Het liep anders. In de loop van die nacht werd ik helemaal niet lekker. De hartslag van de baby werd gecheckt en die bleek het óók steeds moeilijker te hebben. We werden met spoed naar de OK gebracht. Toen ik weer bijkwam, was ons meisje geboren.’

Niet volgens het boekje

Jack en Hendriecke krijgen te horen dat hun dochter ernstig zuurstoftekort heeft gehad. De tijd moet uitwijzen in hoeverre ze daar iets aan overgehouden heeft. Vijf weken na haar geboorte komt Hanne Jolein thuis. Jack: ‘De eerste tijd waren we eigenlijk helemaal niet zo bezig met het feit dat ze misschien een handicap had. We waren vooral blij dat we een mooie dochter hadden gekregen en genoten intens van ons contact met haar. Na verloop van tijd werd steeds duidelijker dat ze zich niet volgens het boekje ontwikkelde. Ze overstrekte zich voortdurend en het eten ging erg lastig.’ Henriecke vult aan: ‘Hanne Jolein was ons eerste kind. We hadden dus weinig referenties, maar ik weet nog wel dat ik haar eerste verjaardag heel confronterend vond. Daar kwamen ook kindjes van haar leeftijd en die konden allerlei dingen die Hanne Jolein niet kon. Voor het eerst zag ik dat ze behoorlijk achterliep in haar ontwikkeling.’

Fulltime zorgen

Gaandeweg wordt duidelijk dat Hanne Jolein meervoudig beperkt is. Haar handicap heeft geen genetische oorzaak. Voor Jack en Hendriecke is er dan ook geen reden om na een poosje niet te proberen om meer kinderen te krijgen. Hendriecke raakt een paar keer in verwachting, maar helaas lopen deze zwangerschappen niet goed af. ‘Een tweede kindje was ons niet gegeven’, zegt Hendriecke. Ze is even stil en vervolgt dan: ‘Als je aan kinderen begint, heb je een bepaald beeld voor ogen. Een soort droom. Voor mij zat ‘m dat in simpele dingen, zoals een stukje fietsen met je kind voorop. Met onze Hanne Jolein ging dat niet. Juist die gewone, dagelijkse dingen, zoals slapen en eten, waren een enorm gedoe.’

Een andere wereld

Jack vult aan: ‘We genoten intens van haar, maar zorgeloos was ons leven nooit. We kwamen in een andere wereld terecht. De wereld van therapieën, aanpassingen en behandelingen. Hanne Jolein had 24-uurs zorg nodig. Werken, vrijetijdsbesteding, sociale contacten – ons hele leven draaide om haar. Een kind zonder handicap laat je langzaam los. Het gaat kruipen, zitten, lopen, leren – zodat het uiteindelijk op eigen benen kan staan en uitvliegt. Hanne Jolein zou nooit uitvliegen. Ze zou altijd fulltime afhankelijk blijven van de zorg van anderen.’ Hendriecke: ‘Dat vond ik weleens moeilijk, maar bij Hanne Jolein stond daar gelukkig wel heel veel tegenover. Ze was een stralend meisje dat intens van haar leven genoot. En dat zeg ik heus niet alleen omdat ik haar moeder ben. Als ik met haar in de auto zat, maakte ze vanuit haar stoeltje nog contact met vrachtwagenchauffeurs die langsreden. Ze had zo veel te geven. Iedereen was dol op haar. De zorg voor haar was zwaar, maar tegelijkertijd was zij de motor. Ze gaf mij de energie om ervoor te gaan.’

Oefenen met Hanne Jolein

Jack en Hendriecke weten zich omringd door een omvangrijk netwerk van mensen die helpen bij de zorg voor Hanne Jolein. Familieleden komen geregeld met haar spelen en verlenen hand- en spandiensten in en om huis. Ook vrijwilligers spelen een belangrijke rol. Jack: ‘We hadden een speciale oefenruimte ingericht waar Hanne Jolein therapie aan huis kreeg. Via de kerk en in het dorp hebben we een grote groep mensen om ons heen verzameld die ons daarbij hielpen. Op vaste tijden kwamen zij met Hanne Jolein oefenen. Daar had ze veel baat bij; met kleine stapjes ging haar ontwikkeling vooruit.’ Hendriecke vult aan: ‘En het paardrijden hè, dat vond ze prachtig. Iedere zaterdagochtend gingen we naar de manege, waar ze haar ‘vaste’ paard had. Een fjord.’ Jack: ‘Na verloop van tijd was ons leven weer aardig op de rit. Binnen de kaders van het zorgen, hadden we het heel mooi met elkaar.’

Quote over vakantiehuis De Rode Beer

Herinnering aan Hanne Jolein

Hanne Jolein is zeven jaar als ze op een dag ziek wordt. Ze is misselijk en houdt geen eten binnen. Hendriecke en Jack zijn op hun hoede maar echt in paniek zijn ze niet. Ieder kind heeft immers wel eens een buikgriepje. De kinderarts in het ziekenhuis, waar ze voor de zekerheid toch even contact mee opnemen, maakt zich aanvankelijk ook geen ernstige zorgen en adviseert haar voedingsschema aan te passen. De volgende ochtend vroeg is haar toestand ernstig verslechterd. Hendriecke en Jack bellen 112 en vertrekken halsoverkop met hun dochter naar het ziekenhuis. Een paar uur later geven de artsen aan dat ze niets meer voor Hanne Jolein kunnen doen. Op 27 november 2007 komt ze – totaal onverwacht – te overlijden.

Hendriecke: ‘Het is nu tien jaar geleden, maar ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten. Het gebeurt ook niet zo vaak meer dat we het hele verhaal weer vertellen. Na het overlijden van Hanne Jolein hebben we zo goed en kwaad als het ging de draad van onze leven weer opgepakt. Op een dag zeiden we tegen elkaar: wat zou het mooi zijn als de herinnering aan Hanne Jolein op een of andere manier voortleeft. Ze was zo’n blij en bijzonder kind. We wilden dat ze niet vergeten zou worden. Ter nagedachtenis aan ons meisje besloten we een aangepast vakantiehuis te bouwen.’

Vakantiehuis De Rode Beer Vakantiehuis De Rode Beer

Nare klaphekjes

Jack vult aan: ‘Uit eigen ervaring wisten we dat daar grote behoefte aan is. Het wordt nu wel anders, maar in onze jaren met Hanne Jolein waren er voor ons nauwelijks leuke vakantielocaties. Wij hebben ze althans niet gevonden. De huizen waren wij vakantie vierden, lagen vaak ver van de bewoonde wereld. Ze waren kil en onpersoonlijk ingericht, overal waren drempels en het was er smerig. Voor Hanne Jolein stond er zo’n oud ziekenhuisbed, met van die nare klaphekjes aan de zijkanten. Echt om te huilen, vond ik het. Vaak gingen we na een paar dagen maar weer naar huis. Daar was het tenminste gezellig. Zo triest. Juist als je zorgt voor een kind met een beperking heb je je oplaadmomenten keihard nodig.’

Professionele aanpak

Hendriecke en Jack ‘sprokkelden’ de afgelopen jaren op allerlei manieren geld bij elkaar om hun droom te verwezenlijken. Ze begonnen een kringloopwinkel, organiseerden markten en schreven fondsen aan, waaronder NSGK. ‘Vanaf het begin hebben we het professioneel aangepakt’, benadrukt Jack. ‘We zijn een stichting geworden en hebben een onafhankelijk bestuur. Inmiddels werken we met zo’n 80 vrijwilligers. Iedereen gelooft in ons plan en wil graag helpen. We hebben ook geluk gehad. Middenin het dorp waar we wonen, Heerde, vonden we een ideale, ruime woning. Dankzij de gift van NSGK konden we dit huis voorzien van de nodige aanpassingen.’

Lievelingsknuffel

Trots geeft Jack even later een rondleiding door de Rode Beer, waar ruimte is voor twee tot tien gasten. Het huis ademt luxe en toch is het er warm en gezellig. In alle ruimtes zijn meubels en materialen smaakvol op elkaar afgestemd. Iedere slaapkamer heeft zijn eigen kleur. Nergens is aan te zien dat je je in een aangepaste woning bevindt en toch is overal aan gedacht. Het huis heeft een hoog- laagkeuken, aangepast sanitair en uiteraard zijn de bedden voorzien van uitklapbare hekjes. Ze zijn bekleed met zachte stootranden in de kleur van het bed. Alles is even mooi. Je zou denken dat hier een peperdure binnenhuisarchitect aan te pas is gekomen, maar nee. ‘Hendriecke heeft de inrichting verzorgd’, vertelt Jack. ‘Alles in dit huis heeft een verhaal. Zie je die enorme lampen in de hal? Daarin zijn de namen gegraveerd van alle vrijwilligers die meegeholpen hebben. En het behang in een van de slaapkamers is een uitvergrote foto van de schaapherder van Heerde.’ Op de achtergevel prijkt de naamgever van het huis. De vriendelijke rode beer was – hoe kan het ook anders – de lievelingsknuffel van Hanne Jolein.

Na de zomer opent De Rode Beer haar deuren voor gasten. Meer informatie via www.derodebeer.nl.

Tekst: Annet Reusink

Lees ook:

  • 'Je hebt altijd een keuze'

    'Er is niets wat ik niet kan doordat ik mijn onderbeen mis.' - Bibian Mentel

  • Een huis met een verhaal

    'Juist als je zorgt voor een kind met een beperking heb je je oplaadmomenten keihard nodig.’ - Jack Augustinus

  • Nooit meer alleen

    'Mijn kennismaking met Mama Vita voelde voor mij als een openbaring’ - Claudette Nouris (47)

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij