Menu overslaan
Jurre met een mede bewoner voor Happy Home

Een thuis voor Jurre

Je kind op kamers! Vroeg of laat krijgt vrijwel iedere ouder er mee te maken. Maar voor ouders van kinderen met een beperking is dit natuurlijk een ander verhaal. ‘Jurre was een jaar of 13 toen ik voor het eerst dacht: hoe moet het verder met mijn zoon? Zelfstandig wonen, zat er niet in. Maar wat dan wel?’ Hanneke van der Plas (58) besloot samen met andere ouders het heft in eigen hand te nemen. Speciaal voor hun bijzondere kinderen creëerden ze een ‘Happy Home’.

Jurre van der Plas (28) heeft een lichte, verstandelijke beperking. Dingen overzien en organiseren vindt hij lastig en hij houdt niet van onverwachte gebeurtenissen. Rond zijn puberteit besefte zijn moeder Hanneke dat Jurre later niet, zoals haar twee oudere dochters, op zichzelf zou kunnen wonen. Een regulier gezinsvervangend tehuis is voor haar nooit een optie geweest. ‘Daar heb je als ouders weinig te vertellen’, zegt ze. ‘De groepssamenstelling en de invulling van de zorg zijn er volledig in handen van de zorgaanbieder. Dus als die zorgaanbieder op een dag besluit dat een tehuis gaat sluiten, moet je maar afwachten waar je kind dan terechtkomt. Dat risico was mij te groot. Daarbij: het ligt niet in mijn aard om de touwtjes uit handen te geven - en al helemaal niet als het om mijn kind gaat.’

Jurre en zijn moeder

Wat vond je belangrijk voor Jurre?

‘Dat hij een fijn en veilig thuis zou krijgen waar hij nooit meer weg hoeft. Binnen een groep waar hij de ruimte heeft om zich te ontwikkelen en zo zelfstandig mogelijk te leven.’

Dat klinkt prachtig, maar hoe realiseer je zoiets?

‘Het begon ermee dat via-via een ouderinitiatief op mijn pad kwam. Deze mensen wilden zelf een thuis voor hun kinderen creëren. Dat leek me wel wat. We hebben Jurre ingeschreven, maar hij werd helaas afgewezen. Ik dacht: ik kan ook zélf de kar gaan trekken. Waarom niet? Zo ging het balletje rollen. In 2007 zijn we gestart met een groepje ouders van jongeren die ook afgewezen waren bij dat ouderinitiatief. Terwijl we verder gingen, kwamen er nieuwe mensen bij en er vielen ook weer mensen af.’

Had je een idee over de grootte van de groep?

‘We vinden het belangrijk dat de bewoners veel contact met elkaar hebben, dus we wilden geen te grote groep. Maar om de financiering rond te krijgen, mocht de groep ook niet te klein zijn. Uiteindelijk kwamen we uit op 16 jongeren. Ze hebben allemaal een eigen appartement en daarnaast maken ze, in twee groepen van acht jongeren, gebruik van gemeenschappelijke huiskamers en keukens.’

Wat komt er allemaal kijken bij zo’n ouderinitiatief?

‘Veel! De grootste uitdaging was het vinden van een geschikte plek. We willen dat onze kinderen zo zelfstandig mogelijk functioneren in de samenleving. Het huis moest dus in een woonwijk liggen, met winkels en openbaar vervoer op loopafstand. Zo’n plek vonden we uiteindelijk in Eemnes. Mooie bijkomstigheid was dat deze gemeente enorm behulpzaam was. Uiteraard krijg je onderweg ook te maken met tegenvallers. De partij die het huis zou bouwen haakte af, zodat we op zoek moesten naar een nieuwe partij. En de financiering van het project was ook een hele kluif. We zijn een stichting geworden en kregen gelukkig – onder meer van NSGK – subsidie om publiciteit te maken en ons plan te realiseren.’

Dacht je nooit eens: wat een gedoe, laat maar zitten?

‘Nee, eigenlijk niet. Het was een hoop werk, maar je weet waar je het voor doet. Zorgen dat je kind een goede plek krijgt, is een buitengewoon sterke drive.’

Hoe verliep de samenwerking met de andere ouders?

‘Goed. Bij zo’n project is het handig als je de taken een beetje kunt verdelen – en dat konden wij. De een was thuis in de zorg, de ander wist veel van financiële zaken en weer een ander had expertise op het gebied van woningbouw. Uiteindelijk zijn we acht jaar bezig geweest. In 2015 is Happy Home geopend.’

Happy home

Hoe is de zorg in het huis geregeld?

‘We hebben een gouden team dat 24-uurs zorg levert. ’s Nachts is er altijd een persoon aanwezig en overdag minimaal één en maximaal drie mensen. Deze zorg betalen we met de pgb’s van de bewoners. Ze hebben ook allemaal een Wajong uitkering; daarmee bekostigen we de woonlasten.’

En nu is ook je laatste kind uit huis… Hoe was zijn vertrek voor jou?

‘Nou… dat was wel even raar. Pas toen Jurre weg was, realiseerde ik me hoeveel rekening ik altijd met hem gehouden had. Het was natuurlijk fijn, al die vrijheid ineens, maar het voelde ook vreemd.’

Kun je de jaren met Jurre beschrijven?

‘Zijn handicap had de nodige impact op ons gezin. Soms keek ik weleens met een scheef oog naar andere mensen, die in alle onbevangenheid leuke dingen met elkaar deden. Onze agenda was altijd grotendeels gevuld met afspraken rondom Jurre. Naar de fysiotherapeut, naar logopedie – daar gáán we weer, dacht ik dan. Maar ach. Dat is maar één kant van het verhaal. We hadden het ook heel fijn samen, hoor.’

Terug naar Happy Home. Hoe heeft Jurre de verhuizing ervaren?

‘Hij moest wennen. Na de eerste nacht zei hij: leuk hier hoor. Maar vannacht kom ik weer bij jullie slapen. Ik heb hem overgehaald om te proberen één week achter elkaar in Happy Home te blijven slapen. Daarna kon hij altijd weer een nachtje thuiskomen. Dat werkte. We hebben hem amper meer gezien thuis, haha!’

Is hij veranderd?

‘Ja. Hij staat bewuster in het leven en is zelfstandiger geworden. Mijn zoon heeft nu een eigen leven. Als ik met hem door ‘zijn’ buurt loopt, groet hij mensen die ik nog nooit gezien heb.
Ik kom graag op bezoek in Happy Home. Al die glunderende, trotse koppies… het is zo prachtig om te zien. Dit is echt waar ik al die jaren op hoopte. Mijn kind is gelukkig – en dan ben ik het ook.’
meer informatie via: www.woongroephappyhome.nl 

 

Jurre: ‘Vanavond kook ik rode kool met een gehaktbal en aardappelpuree’

‘Ik zag best een beetje op tegen de verhuizing naar Happy Home. Het leek me behoorlijk spannend om niet meer thuis te wonen, bij mijn ouders. In het begin moest ik inderdaad erg wennen. Ik dacht: wat gebeurt me nou? Ik zit ineens helemaal alleen! Dat vond ik heel moeilijk. Maar na een poosje raakte ik eraan gewend. Ik heb vrienden gemaakt, we hebben het gezellig. Nu denk ik: waarom heb ik me nou zo druk gemaakt in het begin? Het is toch allemaal goed gekomen?

We moeten om de beurt voor het eten zorgen. Vanavond kook ik. Ik ga rode kool met een gehaktbal en aardappelpuree maken. Lekker ja, maar eigenlijk vind ik roerbakken het leukst. Bijvoorbeeld kip met groente.

Soms ga ik nog weleens een weekend naar mijn ouders. Dat is gezellig hoor, maar ik vind het toch altijd fijn om daarna naar mijn eigen huis te gaan. Waarom dat zo is? Dat vind ik moeilijk om uit te leggen. Misschien omdat ik hier mijn eigen regeltjes heb. Ik kan helemaal zelf bepalen waar ik naar kijk op tv. Vaak is dat Discovery Channel; dat vind ik mooi. Het is gewoon heel fijn om je eigen plekje te hebben.’

Heeft u ook een goed (wooninitiatief)idee en zoekt u financiering? Kijk hier of uw project in aanmerking komt voor een gift van NSGK.

Tekst: Annet Reusink

Meer informatie: wonen met een beperking en Woonzelf.

Lees ook:

  • Verhaal 21

    We ♥ Sweet Store

    Het water loopt je door de mond bij Sweet Store. Jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt worden er klaargestoomd voor een baan in de horeca. Met steun van NSGK is het aanbod onlangs uitgebreid.

  • Verhaal 6

    Hoera, naar school!

    Een belangrijk moment voor een kind: naar school! Maar is een reguliere school haalbaar voor kinderen met een handicap? Wel als ze kunnen meedoen met ons onderwijsproject ‘Samen naar School’.

  • Verhaal 10

    Bikkel

    Marcel Hoiting (25) heeft een droom. Met steun van de Bart de Graaff Foundation komt zijn droom uit. Marcel begint een bedrijf waarin hij al zijn talenten kan benutten. ‘Ik ga het leven leiden dat bij mij hoort.’

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij