Menu overslaan

‘Michel wil er ook graag bij horen’

Michel

Hij is niet welkom op het regulier onderwijs en het speciaal onderwijs bleek na een worsteling van tweeënhalf jaar niet de juiste plek voor hem. Michel gaat nu niet naar school, tot groot verdriet van zijn moeder Sandra Guirguis.

Michel en moeder Sandra

‘Michel is een hele lieve, zorgzame jongen van vijftien jaar. Hij heeft downsyndroom. Aan de ene kant houdt hij van Kabouter Plop, aan de andere kant sjanst hij graag met meisjes op straat, luistert hij naar hardcore en hebben we een heerlijke puber in huis.

Welkom gevoel

Op zijn vierde is Michel naar een reguliere basisschool gegaan, de school van zijn oudere broer en zus. Ik wilde een zo gewoon mogelijke school voor hem, het hoeft pas speciaal te zijn als het niet anders kan. Het had wat voeten in de aarde om dit voor elkaar te krijgen. Hoewel de directeur akkoord ging, moest er bijvoorbeeld een stemming komen onder de leerkrachten. Slechts een krappe meerderheid stemde voor zijn komst. Michel had het geluk dat hij de eerste drie jaren een leerkracht had met ervaring in de gehandicaptenzorg. Hij stond te springen om Michel in de klas op te nemen en er samen wat van te maken. Dat gaf een fijn en welkom gevoel.

Gevecht

Helaas was het niet alle jaren zo makkelijk als in het begin. Er waren geregeld docenten die moeite hadden met Michel en die niet wisten wat ze met hem aan moesten. Ook tijdens evaluatiegesprekken kregen we vaak te horen: “Jullie moeten niet denken dat hij verder komt dan groep 3 hoor!” Het was voor ons als ouders een gevecht om hem op school te mogen houden. Het doet pijn om steeds weer die afwijzing te horen en te moeten strijden voor iets gewoons als een plek in een klas.

Omarmen

Michel zelf heeft dit gelukkig niet doorgehad. Hij heeft er een heerlijke acht jaar gehad. Michel genoot en geniet van sociaal contact. Hij werd omarmd door alle leerlingen en hij is er nooit gepest. Ik herinner me nog een moment dat de kinderen uit groep 8 naar Michels klas kwamen, hij zat toen in groep 5, om te vragen of hij alsjeblieft met hen mocht buiten spelen. Omdat dat altijd zo gezellig was.

Samen naar School

Na acht fijne jaren wilde ik Michel laten doorstromen naar een reguliere middelbare school. Maar dit ging niet makkelijk, middelbare scholen wilden hem niet aannemen. Hij was nergens welkom. Een Samen naar School klas was en is helaas geen optie voor ons, omdat er geen in onze omgeving is. Zo’n klas zou wel heel goed bij hem passen. Hij zou het er denk ik fijn vinden, omdat hij zich hier geaccepteerd in plaats van weggestopt zou voelen. Er zouden Samen naar School klassen door het hele land moeten komen.

Mishandeld

Uiteindelijk belandde Michel op het speciaal onderwijs. Maar omdat Michel na acht jaar zo gewend was aan de regels, de leerlingen en de manier van werken op het regulier onderwijs, lukte het hem niet om hier mee te komen. Het onvoorspelbare gedrag van zijn klasgenoten gaf hem stress. Toen hij ook nog twee keer is mishandeld door medeleerlingen en hier door school niet goed op is gereageerd, was voor ons na tweeënhalf jaar de maat vol. Na veel gesprekken hebben we Michel in november van school gehaald. Michel wilde zelf ook niet meer, hij was angstig geworden. Het was een moeilijke beslissing, maar als je zoon niet veilig is dan kan je niet anders. Sindsdien zit hij thuis.

Michel mist contact

Ik probeer Michel thuis onderwijs te geven. Dat is erg zwaar, omdat we ook een eigen zaak hebben. Zeker in deze coronatijd brengt dat extra veel zorgen mee, bovenop de zorgen die we al hadden. Michel mist het sociale contact met zijn leeftijdsgenoten. In de buurt wil het niet zo lukken, dus hij moet het echt hebben van zijn school. In de zomer had hij contact met een oud klasgenootje van de basisschool, dat deed hem ontzettend goed. Maar deze jongen gaat weer naar school, waardoor Michel nu minimaal contact met anderen heeft. Dat maakt me verdrietig, juist omdat ik weet dat het ook anders kan. Ondertussen probeer ik hem op allerlei manieren te ondersteunen. Zo mag hij stagelopen bij ons in de zaak, om toch iets te kunnen leren.  

De maatschappij is hard en duwt iedereen graag in hokjes. Kinderen zouden vanaf groep 1 samen met elkaar naar school moeten gaan, al dan niet in een Samen naar School klas. Dan kijken ze er later niet meer van op als er iemand anders is en hoort iedereen er vanzelfsprekend bij. En dat is ook precies wat Michel wil: bij de maatschappij horen.’

  • Zelf een klas opgericht

    Diana de Rouwe heeft twee jaar lang gezocht naar een goede plek voor haar zoon Duco. Hij was nergens welkom. Uiteindelijk heeft ze zelf een Samen naar School klas voor hem opgericht. ‘Het kost zo veel extra energie om taken die bij een school liggen, zelf op te pakken.’

  • Dean wordt uitgenodigd voor partijtjes

    Dean (10) heeft dyndroom van Down. Op een gewone school kon hij niet terecht. Maar sinds hij naar de Samen naar School klas gaat hoort hij er helemaal bij, vertelt zijn moeder Nanda.

  • 'Jenson bleek wél te kunnen leren'

    Door zijn angststoornis zou Jenson (8) nooit onderwijs kunnen volgen. Maar in de Samen naar School klas bleek hij wel te kunnen leren. Inmiddels gaat hij met succes naar groep 4 van de gewone school.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij