Menu overslaan

'Romy was niet meer welkom op school'

Romy

Romy (9) ging de afgelopen zes jaar met veel plezier naar een reguliere basisschool in de buurt. Ze kon goed meekomen en werd enorm getriggerd door de kinderen uit haar klas. Iedere dag leerde ze van hen. Sinds deze zomer is ze er niet meer welkom.

‘Romy zat als peuter op een regulier kinderdagverblijf bij ons in de straat. Toen zij vier was stroomde ze, net als alle andere kinderen uit de buurt, door naar de naastgelegen basisschool. Ik dacht: zo lang het goed gaat, gaat het goed. En Romy verraste iedereen. Ze kreeg twee keer per week anderhalf uur begeleiding en kon goed meekomen. Ze was een verrijking voor de klas en ze werd volledig door de kinderen geaccepteerd. “Romy is gewoon Romy en ze steekt haar tong uit”, zeiden ze. Ze werd uitgenodigd voor feestjes, had speelafspraakjes: ze hoorde er helemaal bij.

Brief

Twee jaar geleden veranderde het bestuur en het beleid van de school. Er werd besloten dat ze handelingsverlegen waren en dat Romy niet meer op haar plaats was. Ondanks dat psychologische testresultaten, haar hoge IQ, ervaringsverhalen van begeleiders en zorgprofessionals bevestigden dat Romy helemaal op haar plek zat in het regulier onderwijs. Meerdere pogingen om er met school uit te komen, liepen op niets uit. Twee weken voor de zomervakantie kreeg ik een brief van het bestuur dat Romy het komende schooljaar echt niet meer welkom was.

Stress

De afgelopen twee jaar hebben veel met me gedaan. Ik stond er mee op, ging er mee naar bed en werd er ’s nachts van wakker. De stress resulteerde in een burn-out, bovenop alle zorgen die er al waren. Uiteindelijk heb ik de handdoek in de ring gegooid en de strijd met school opgegeven omdat ik er zelf aan onderdoor ging. Ik ben een alleenstaande moeder en heb nog een zoontje die liefde en aandacht verdient.

Samen naar School

Thuis zitten is geen optie, dus ik ben verder gaan zoeken naar een geschikte plek voor Romy. Dat was niet makkelijk. Een Samen naar School klas zou een goede uitkomst voor haar zijn, maar het probleem is dat er geen klas in de buurt is. Sterker nog: in heel Amsterdam is er nog geen een te vinden. Als er een school in de omgeving alsnog met het initiatief komt om een klas op te richten, dan houd ik mij aanbevolen omdat het goed bij Romy zou passen. Het contact met kinderen zonder handicap doet haar goed. En ieder kind zou in zijn eigen buurt naar school moeten kunnen gaan. Romy is in haar zes jaar op het regulier onderwijs enorm getriggerd door de kinderen uit haar klas. Ze kon zich aan hen optrekken, kopieerde hun gedrag en leerde iedere dag. Dat zou in een Samen naar School klas ook het geval zijn.

Gevoel van falen

Romy zit nu sinds een aantal weken op het speciaal onderwijs. Ik moet haar iedere dag anderhalf uur brengen en halen. Het is een hele fijne school en ze heeft het naar haar zin. De leerkrachten zijn fantastisch en geven haar goede begeleiding. Toch voelt het alsof ik heb gefaald. Professionals hebben gezegd dat Romy het meest baat heeft bij regulier onderwijs, en omdat ik het gevecht niet heb doorgezet voelt het voor mij alsof ik Romy niet kan geven wat zij verdient. Ook de vanzelfsprekendheid om na schooltijd bij een klasgenootje te gaan spelen, is nu weg. De leerlingen worden veelal met busjes naar school gebracht en opgehaald, dus de ouders ken ik nog niet. Of ze nog op feestjes wordt uitgenodigd? Ik hoop het, maar ik vrees van niet.

Mogelijkheden

Het hebben van een kind met een beperking is niet het zwaarst voor ouders. Het vechten tegen het systeem, de maatschappij en strijden voor iets vanzelfsprekends als een plek in het onderwijs, dát is wat het zwaar maakt. We moeten denken in mogelijkheden en niet in beperkingen. Mijn kind heeft het label ‘beperkt’, maar ik loop vooral tegen de beperkingen van het systeem aan. En dat terwijl er zo veel mogelijk is. Een Samen naar School klas is hier een goed voorbeeld van.’

  • 'Jenson bleek wél te kunnen leren'

    Door zijn angststoornis zou Jenson (8) nooit onderwijs kunnen volgen. Maar in de Samen naar School klas bleek hij wel te kunnen leren. Inmiddels gaat hij met succes naar groep 4 van de gewone school.

  • 'Michel wil erbij horen'

    Op het regulier onderwijs is hij niet welkom en het speciaal onderwijs bleek niet de juiste plek voor hem. Michel gaat nu niet naar school, tot groot verdriet van zijn moeder Sandra Guirguis.

  • Duizenden kinderen onnodig thuis

    Veel kinderen met een handicap krijgen geen onderwijs terwijl dat wel mogelijk zou zijn. Ze krijgen dagopvang of zitten thuis, maar in een Samen naar School klas zouden ze gewoon naar school kunnen, zegt Henk-Willem Laan van het Gehandicapte Kind.

CBF Centraal Bureau Fondsenwerving ANBI Algemeen Nut Beogende Instelling VriendenLoterij